م𑂳ں در استانه م‍ ‍‍رگ بودم ،‌ ‌ ‌ ‌ ‌

م𑂳ں در استانه م‍ ‍‍رگ بودم ،‌ ‌ ‌ ‌ ‌
‌ ‌ ‌ در لبہ پرتگاه ایستادم بꪴودم و قدم
‌ ‌ به قدم جلو میرفتم و یك قدم تا
‌ ‌ سقوط مانده بؤد ، ناگ꯭هان دس꯭تی مرا گرفت ،
‌ ‌ ‌ در آغؤش کشید ، زخ‍ ‍م هایم را بؤسید ،
‌ ‌ ‌ رؤح مᩛن زندگی د𑂳وباره پی𐇽د𐇽ا کرد ،
‌ ‌ ‌ زمانی در آغوش꯭ش سپری کردم
‌ ‌ ‌ بوۍ تنش را به وجودم سپردم ،
‌ ‌ ‌ خاطꪴر ؤ قلبم پᩛر از او شده بود اما
‌ ‌ ‌ ما هنᩛوز بہ ل‍ ‍‍بہ پرتگاه نزدیك بودیم ،
‌ ‌ ‌ رᩛوزۍ نگا꯭هم در نگاه꯭ش گꪴر𑂳ه خورد ؤ
‌ ‌ ‌ ‌ ب‍ ‍ا كمي تردید از او پرسیدم
‌ ‌ ‌ " چرا نجا꯭تم دادᩛی ؟ "
‌ ‌ ‌ ‌ ‌ " لبخ꯭ند دꪴردناکᝓی زد𐇽 "
‌ ‌ ‌ مᩛں ه‍ ‍‍م رؤز𑂳ی لبه ایں پرتگاه بو꯭دم ،
‌ ‌ ‌ ت𐇽ا مᩛرز س꯭قᩛوط رفتم ؤ دستꪴۍ مرا گᩛرفت
‌ ‌ ‌ ه꯭مینطؤر مرا ال‍ت‍ ‍‍یام داد و رᩛوزۍ ترکم کꪴرد
‌‌ ‌ ‌ ‌ ‌ با نگرانی پᩛرسᝓیدم
‌ ‌ ‌ ‌ ; تو نیز مᩛں را ترك میک𐇽نۍ ؟
‌ ‌ ‌ لبخندۍ ꪴزد ؤ دستم را فش꯭رد
‌ ‌ ‌ زمانه همیᩛن است
‌ ‌ یك رꪴوز می𐨍 ایند کہ بروند ؤ
‌کسی کہ رفت دیگᩛر باز نمیگردد مگر
‌ ‌