و تو باید یک نفر را داشته باشی

و تو باید یک نفر را داشته باشی
که آرامِ جانِ بی‌قرارت باشد.
به وقتِ خوب نبودنِ احوالاتت
دانه دانه دلتنگی‌هایت را از شانه‌هایِ
سنگینت بردارد.
تا آرامشِ روحِ متلاشی شده‌ات شود.
و تو باید به دور از هیاهویِ شهر
یکی را کنجِ دلِ زندگی‌ات داشته باشی
که به دل و دوست داشتنش تکیه کنی،
کسی که دوست داشتنش به
این راحتی‌ها تمام نشود.

که اگر پیشَش هر کسی باشی و در هر
لباس و موقعیتی، امنیتِ بودنش
گرمایِ مطبوعی زیرِ پوستِ زندگی‌ات ببخشد.
کسی که برایت با همه ی آنهایی که
دیده‌ای فرق کند ...
مثلِ روح و جانت تمام و کمال دوستش
داشته باشی. و تو این یک نفر را
از همه یِ این دنیا و آدمهایش طلبکاری...