السلامعلیکیااباعبداللهالحسین

#السلام_علیک_یا_ابا_عبدالله_الحسین
حسین (ع) را به این دلیل «باب الحوائج» می‌نامند که ایشان بخشی از اهل‌بیت اطهار (ع) هستند و خداوند به آنان مقام شفاعت و برآورده ساختن حاجات را عطا فرموده است. بر اساس روایات، حاجتِ کسی که به ایشان متوسل شود برآورده می‌گردد، مشکلاتش حل شده و گناهانش آمرزیده می‌شود؛ گویی ایشان «درگاهی» برای دعا و عرضِ حاجت هستند که بندگان از طریق آن به قرب الهی و اجابت می‌رسند.
​علل و پیشینه:
​فضیلت توسل: اهل‌بیت (علیهم السلام) بر این باورند که در کنار دعای مستقیم به درگاه الهی، توسل به آنان (به عنوان واسطه) موجب قبولی دعا می‌شود و امام حسین (ع) در این مسیر جایگاهی والا دارند.
​ذکر در روایات: از امام محمد باقر (ع) روایت شده است که هرگاه مشکلی پیش آمد، به درگاه خدا دعا کنید و به امام حسین (ع) متوسل شوید تا خداوند حاجت را روا سازد.
​مقام شفاعت: فداکاری امام حسین (ع) در کربلا و قیام ایشان برای اصلاح امت، ایشان را به وسیله‌ای بزرگ برای شفاعت و بخشش تبدیل کرده است.
​آمرزش گناهان: از امام کاظم (ع) روایت شده است که هر کس امام حسین (ع) را با معرفت زیارت کند، گناهان گذشته و آینده‌اش بخشیده می‌شود؛ این خود نشان‌دهنده عظمت و مقام حاجت‌روایی ایشان است.
​گره‌گشایی: ارادتمندان آن حضرت بر این باورند که ذکر نام امام حسین (ع) و یا حضور در بارگاه ایشان، باعث حل مشکلات و رفع گرفتاری‌ها می‌شود.