تو غریبی ومن انگار غریبانه ترم

تو غریبی ومن انگار غریبانه ترم
بی تو در شهر تو من از همه بیگانه ترم
از چه مینالم وازدرد چه؟ رسوایم کن که بفهمند بی خودم از خوبی تو داره کم کم باورم میشود
از جمع تو افسانه ترم
چاره ی نیست دچارم کن
وبر بادم ده که من از بادم وانگار که بی خانه ترم
همه جا خانه ی عشق است به تغیر هردو
من به اندازه ی هر فاصله دیوانه ترم
هرشب اینگونه به ناچار غزل می گویم
ورنه از سر غزل های تو پر چانه ترم