گفتی: «عاشقین؟!» و دلم گفت: «مگر شک داری؟» من که جز نامِ

گفتی: «عاشقین؟!» و دلم گفت: «مگر شک داری؟» من که جز نامِ تو چیزی ننوشتم، یاری!

هرچه از درد نوشتم، همه از عشقِ تو بود تو نوشتی: «خوش به حالش!» چه خبر داری؟!

من نه آن شاعرِ پرمدعّیِ بازارِ سخن من فقط عاشقم و شعرِ منی؛ می‌فهمی؟

من اگر شعر بگویم، تو غزل‌خوانِ منی من اگر بغض کنم، مرهمِ پنهانِ منی

با من از ماندنِ خود حرف بزن، جانِ دلم که نفس‌گیر شود بی‌تو نفس‌های دلم

رفتنِ تو به خدا خانه‌خرابم می‌کند فکرِ یک لحظه جدایی، دلِ من را می‌کند

به لبخندِ دو چشمانِ تو عادت دارم من به این حالِ خوشِ نابِ تو عادت دارم

دست‌هایت را اگر از دستِ من برداری چه کنم با دلِ دیوانه و شب‌های غم‌خواری؟

قدرِ یک دم بنشین، شانه به شانه، کنارم که بدون تو جهان نیست به جز شامِ غبارم

تو نپرس از منِ عاشق که چرا شعر شدم تو بخوان هر غزلِ من، که بدان بهرِ توام

اگر از من بپرسی: «پس دلبرِ شعر تو کیست؟» می‌نویسم: تو! و این پاسخِ من آخرِ کار است.🦋🦋

عزیزترینم میدونی که مهرومحبت تو
واسم عین مهرومحبت مادری بوده وهست
اینم میدونی که اندازه مادرم دوستتدارم
پس ذره ای خلل درمورد دوست داشتنم
به دلت راه نده من فقط دلتنگتم
و دلتنگیت روزگارمو سیاه کرده.

#saharshehim💖