🔺بعد از فیلم «تاسیان»که حقیقتا فیلمی به جذابیت و موفقیتش

🔺بعد از فیلم «تاسیان»که حقیقتا فیلمی به جذابیت و موفقیتش در سفید شویی زمان شاه و ساواک ندیده ام، اینبار «یل» با روایتی دیگر از دوران قبل از انقلاب پا به سینمای خانگی گذاشته است.

اما نکته اینجاست:
سازندگان «یَل» انگار تاریخ را فراموش کرده اند!
دهه ۵۰ ایران یا امکانات زندگی روستایی در واقعیت اینگونه بود؟ از کافه‌های بزرگ و فروشگاه‌های متعدد و خانه هایی با آب و برق و گاز تا نمایش فیلم با آپارات ۱۶ میلی‌متری در کافه روستا؛
روستای «یَل» بیش از آنکه یادآور زندگی روستایی در دهه ۵۰ باشد، شبیه تصویری امروزی است که لباس قدیمی به تنش کرده‌اند! ماجرا صرفاً چند ایراد در دکور نیست؛ مسئله ناتوانی در ساختن جهانی است که مخاطب بتواند زمان و مکان آن را باور کند.
وقتی سازندگان حتی در جزئیات زندگی روزمره نمی‌توانند نشانه‌های روشنی از دوره تاریخی قصه ارائه دهند، چطور انتظار دارند مخاطب در جهان معمایی و پرتعلیق آن غرق شود؟
عموما مخاطب این فیلمها نوجوانان وجوانان هستند. پس جای تعجب ندارد که روایتهای ما را از دوران قبل از انقلاب باور کنند...