مردم علاج در وطن است

شعر مردم علاج در وطن است کاظم بهمنی

با تکه‌های پیکرمان، با گیسوان دخترمان، می‌خواستید چکار کنید؟
ما زنده‌ایم مثل امید، این چند روزه را بروید، بر کشتن افتخار کنید

شیپور جنگ را زده و یک باره صلح می‌طلبید؟! ابلیس زادگان پلید!
ای بدترین اهل زمین! با ما رسیدگان به یقین، پس مایلید قمار کنید؟!

مردم! علاج در وطن است، دنیا فقط لب و دهن است، این جنگ، جنگ تن به تن است
آزادگان کل جهان! فکری برای تربیتِ اقوام برده‌دار کنید

این ظلم‌های بی حدشان، افکار تیره و بدشان، آژیرهای ممتدشان
سوراخ‌های گنبدشان، این موش‌های شب زده را ای گربه ها! شکار کنید

کودک کُشان ورطه‌ی نیست! بزدل تر از شما چه کسیست؟ ما در مسیر آمدنیم
جرثومگان ظلم و ستم! وقت است تا به همت هم، از خانه ها فرار کنید

صحبت نه از زیاد و کم است، شمشیر خشم ما دو دم است، یک ضربه نیزمغتنم است
این تیغ، تیغ روز جزاست، کعبه ورای فهم شماست، سجده به ذوالفقار کنید

مردم! خدا مراقب ماست جز خیر ما ندید و نخواست، آری خدا که در همه جاست
از شر دشمنان چه هراس؟! تنها حساب بر نظر و الطاف کردگار کنید

خائن همیشه بوده و هست، این دست پخت اجنبی است، نفرین به این جماعت پست
 وقتی غبار فتنه نشست، رحمی مباد بر ستمِ مزدور جیره خوار کنید