تلاوت آیاتی از سوره الرحمان با صدای عبدالباسط

ما این‌جا چند هزار نفریم. اگر هر کدام از شما فقط یک نفر دیگر را صدا کند، می‌شویم چند ده، حتی شاید چند صد هزارنفر. پس ما اصلاً کم نیستیم. برای چه؟ می‌گویم.

من از انفعال متنفرم. از فقط نشستن و غرزدن و کام خود و بقیه را تلخ کردن حالم به هم می‌خورد. اگر شما هم مثل من هستید و دلتان می‌خواهد کاری کنید، این چند خط را بخوانید.

ببینید! ما افتادیم وسط بحران خشکسالی، آن هم در شرایطی که هنوز پریشان‌حالی آن ۱۲ روز دشوار بر گرده‌مان است و بعضی‌هایمان عزیز و خانه و زندگی از دست داده‌ایم، خیلی‌هایمان آسودگی خاطر را. هوا از همیشه گرم‌تر است و ترکیب گرما و بی‌آبی دیوانه‌کننده!

می‌توانیم صرفه‌جویی کنیم. صرفه‌جویی هنر مؤمن است. دوش حمام را باز می‌کنیم تا آب بخواهد گرم شود یک لگن بگذاریم آن زیر که آب هرز نرود. از این یکی بگیر و برو تا هر بار دیگر که شیر آب را باز می‌کنیم و می‌توانیم کمتر تلفش کنیم. از انسانیت، این از ما برمی‌آید که برای هم دل بسوزانیم. هرکس را در گور خودش می‌خوابانند. کشاورزها، هندوانه‌کارها، صنایع آب‌بر وسط بیابان، ویلاهای استخردار با آب شرب؟ می‌دانم. می‌دانم. تو چراغ خود بیفروز! بیا من و تو سهم انسانیت خودمان را ادا کنیم که قدر خودمان بتوانیم جواب بدهیم، خب؟ این از این.

اما برویم سر اصل حرف.
ما بی‌صاحب نیستیم که!
ما امام داریم. امام ما یادمان داده در شرایطی مثل این چکار کنیم.
معصومین ما گفته‌اند استغفار خیلی از گره‌ها را باز می‌کند. شانهٔ خیلی‌هایمان از گناه سنگین است و حواسمان نیست. تعارف هم نداریم، گناه آن‌قدر ریز و درشت دارد که لااقل یکی‌ش حتی شده ناغافل گردن هر کداممان افتاده باشد. خیلی‌هایمان گره‌هایی در زندگی‌مان داریم که نمی‌دانیم اثر همین گناه و راست‌راست چرخیدن و معذرت‌خواهی نکردن از کسی است که در لحظهٔ ارتکاب جرم با شش دانگ حواسش داشته ما را می‌دیده...

امامان ما به ما یاد داده‌اند دعا که می‌خواهیم بکنیم، اول معذرت‌خواهی کنیم، بگوییم ببخش، غلط کردم، شرمنده‌ام جلوی چشم تو غلط کردم. اسم دیگر معذرت‌خواهی استغفار است.

بیایید هفت روز، با هم، شانه‌به‌شانه، هرروز هفتاد بار استغفار کنیم و بعد، دعای باران را با کلمه‌های امام سجادجان که می‌شود دعای نوزدهم صحیفهٔ سجادیه، بخوانیم. خیلی کوتاه است و خیلی عزیز و قشنگ. بعدش هم یک دعای فرج که حواسمان باشد تا نیاید گره از کار بشر وا نشود...

می‌کند روزی یک ربع. یک ربع از ۹۶ ربع‌ساعتی که هرروز خدا به ما عمر می‌دهد.

نمی‌گویم چهل روز که بلند شود، سخت شود، دلهرهٔ فراموشی دست بدهد. می‌گویم فقط یک هفته بیایید هرروز استغفار کنیم و دعای باران بخوانیم. یکی زبان استغفارش «استغفر الله ربی و اتوب الیه» است، یکی «استغفر الله و اسئله التوبه»، یکی «الهی العفو». اولی بیشتر سفارش شده، پس همان!

شاید خدا اراده کرد و این دعا را از ما پذیرفت. شاید هم صلاحش نبود و نپذیرفت، ولی
به راه بادیه رفتن به از نشستن باطل
که گر مراد نیابم به قدر وسع بکوشم

ما چیزی از دست نخواهیم داد. فقط کمی انس به دست می‌آوریم و‌ مقداری سبک‌باری. صحیفهٔ کنج خانه‌مان هم کمتر خاک می‌خورد و کلمات امام چهارممان برایمان از غربت درمی‌آید. به امتحانش می‌ارزد، نه؟

تک‌خور نباشید. بقیه را هم صدا کنید. مدام به هم یادآوری کنید که دعا اثر دارد و ما شیعهٔ امیرالمؤمنینی هستیم که گفته دعا سلاح ماست.

یک هفته در حق هم و در حق وطنمان، ایران‌جانمان دعا کنیم و برایش ابر و باد و باران بخواهیم
و‌ منجی
برای ایران، برای غزه، برای جهان.

http://ble.ir/parastooasgarnejad


🏷 راویا روایت امید و یاراییِ انسان

https://eitaa.com/raviya_pishran
http://bale.ir/raviya_pishran