گاهی وقتا بزرگترین زندان ادم همین ذهن خودشه و

بی رحمترین قاضی هم تنهایی روزا همین جوری میان و میرن اما نور امید خیلی وقته که غروب کرده ما انگار تابوت ارزوهامونو روی دوشمون میکشیم سرگردون توی یه بیابون بی انتها که هیچ پایانی براش پیدا نمیشه