نقدی بر تئاتر دخمه
دخمه به کارگردانیِ مصطفی فرهادی اثری است در موضوع، توجیح ناپذیر و در مفهوم مالیخولیایی. قبل از پرداختن به نقدِ آکادمیک و سلیقهام بر این نمایش باید این توضیح رو بدم که، من تئاتر نمیبینم که بعد، از آن بد یا خوب بگویم، تئاتر را برای هنر و سوژه گرفتنهای شخصیِ خودم میبینم و اگر هم راجع به آن مینویسم بخاطر آن نیست که بگویم من از تو بیشتر بلدم یا بهتر فهمیدم، همانطوری که قبلاً هم گفتم منتقد بخشی از عواملِ گروهِ سازنده است و نوشتنِ او نباید باعث جوگیر شدن دیگران شود. «دخمه» مدیونِ بازیِ خوبِ محمد میرزایی است، بازیگری که همهی بارِ ارزشی داستان و درامِ قصّه روی او است و باید ایستاده او را تشویق کرد. فاطمه بازآیی به همان اندازه که طراحِ پوستر و تولیدکنندهی محتوای خوبی است، بازیگر بدی است. نه میمیکِ درستی گرفته، نه بر احساساتش کنترل دارد و نه دیالوگ را درست بیان میکند. این ربطی به شبِ اوّل و اجرای اوّل بودن ندارد. بازیگر در یک آن نشان میدهد چقدر توانمند است. میزانسنِ دوطبقهای نمایش من را متحیر کرد. من شاهد جلوهای میدانی بودم که در آن اگر چه شخصیت نمیسازد و چاووش و وطن یک سانتیمانتالیسمِ مالیخولیایی دارند، مکانی ساخته که در ابعادِ مهندسی یک دستاورد فنی است و...
برای مطالعهی متن کامل از لینک زیر استفاده کنید.
https://longtake.ir/?p=24604
برای مشاهدهی ویدئوی مرتبط از لینک زیر استفاده کنید.
https://aparat.com/v/qcln5gv
برای مطالعهی متن کامل از لینک زیر استفاده کنید.
https://longtake.ir/?p=24604
برای مشاهدهی ویدئوی مرتبط از لینک زیر استفاده کنید.
https://aparat.com/v/qcln5gv
- ۱.۴k
- ۱۵ اردیبهشت ۱۴۰۴
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط