خیلی از ما حتا بلد نیستیم آرزو کنیم

خیلی از ما حتا بلد نیستیم آرزو کنیم
و گاهی آرزوهایمان را هم از روی دست بقیه تقلب می‌ کنیم

نگاه می‌ کنیم ببینیم مردم دوست دارند کجا زندگی کنند؟
مردم دوست دارند با چجور آدمی ازدواج کنند؟
مردم عاشق کدام ماشین هستند؟
کدام مارک کیف و کفش و لباس هست که اگر بپوشی همه دهانشان باز میماند؟

خلاصه می‌ نشینیم آرزوهای مردم را در میاوریم و میفهمیم مردم چی دوست دارند بعد همان‌‌ چیزها را می‌ گذاریم در لیست آرزوهایمان

آن وقت هدفمان از خریدن هر چیزی فقط درآوردنِ چشم بقیه است
هدفمان از شغلی که می‌ خواهیم بدست بیاوریم کور کردنِ چشم حسودان است
و هدفمان از ازدواجمان این است هرکس زندگی‌ مان را دید دلش بخواهد جای ما باشد

ولی راستش ما با آرزوهایی که مال خودمان نیست هیچوقت رنگ خوشبختی را نخواهیم دید
شاید در مقابل این همه جانی که داریم می‌ کَنیم موفق شویم حسرتِ دیگران را بخریم اما زندگی‌ ای که چشم مردم دنبالش باشد به دهان آدم مزه نمی‌ کند که

من فکر می‌ کنم کاش هر کدام آرزوهای خودمان را داشتیم و پیِ دلِ خودمان می‌ رفتیم
وقتی آرزوهای یکدیگر را می‌دزدیم،خوشحالیِ رسیدن به آرزوهایمان بارِ دلِ آنهایی می‌ شود که آن آرزو را دارند و بهش نرسیده‌ اند
این یعنی شادی‌ ای که یک وَرَش غم است

من دوست دارم دنبالِ دلِ خودم بروم و برای آرزوهای خودم زندگی‌ ام را خرج کنم
من دلم شادی‌ ای می‌ خواهد که همه‌ وَرَش شادی ست
با آرزوهایی که مالِ خودِ خودِ خودم است