چند دقیقه وقت بزار رو بخون ارزشش رو داره.

از اصحاب رسول خدا صلوات الله علیه واله نقل شده است که در غزوه حدیبیه که فتح وبصیرت با مسلمین بود مراجعت می کردند،به زمین شوره زار وبی آب وعلفی رسیدندکه بسیار گرم وسوزان و شنزار بود وراه عبور از ان بسیار دشوار ،اصحاب تشنه شده بودند وشکایت این موضوع را به خدمت حضرت نمودند، حضرت فرمود:کسی بین شما هست که معرفت به این سرزمین داشته باشد؟
یک نفر گفت: یا رسول الله صلوات الله علیه واله!من اشنایی کامل به این سرزمین دارم ومکرر از این بیابان عبور کرده ام ،این وادی نامش «کثیب ارزق » است.هر سواره ای که در این وادی قدم نهاد شترش از رفتار باز مانده وهر لشکری به اینجا امده هلاک شده است.
زیرا اینجا مقام جنیان ومسکن شیاطین ولشکر ابلیس است .
مسلمانان چون این سخن را شنیدند یقین به هلاکت نموده و پناه به رسول خدا صلوات الله علیه واله بردندوگریه وزاری نمودند وساعت به ساعت بر شدت گرمای هوا افزوده می شد،حضرت فرمود:
هرکس در این بیابان خبری از اب دهد برای او بهشت را ضمانت می کنم .
همان شخص گفت: دراین سرزمین چاهی هست که عرب ان را بئر ذات العلم «چاه دارای پرچم» می خوانند ودرانجااب سرد شیرین گوارایی وجود دارد ولی چه فا یده که کسی قدرت رفتن سران چاه راندارد زیراان چاه محل جن وشیا طین است که سلیما ن تمرد نموده اند ودود سیاهی ازان چاه بلند می شودونمی گذارند کسی ازان چاه اب برداردواگرکسی برسران چاه برودسوخته ومثل زغال سیاه می شود. مثل:
قوم تبع یمانی، یمان فارسی، سعدبن یزرق، ابوالعاص بن ربیع، «قیس بن سعدبن عباده» ویکی «سعد بن معا ذ»و«سعد بن بشر»و«ثابت بن اخنس» خواهی؟ما به شما ادمیان اب نخواهیم داد.
حضرت فرمود : ای ملعون !مرا تهدید می کنی ؟!....
من علیّ ولی انکه در تمام حروب ، بزرگان کفر به دست من کشته شدند ،اگر بار دیگر دلو را برگردانی با ذالفقار وارد چاه می شوم،دمار از روزگارشما براورم .
پس حضرت دلو را در چاه انداخت مجدداً ریسمان را پاره کردند وبیرون انداختند.
عفریتی فریاد زد: ای صاحب عظیم الشان دلو که خود را از ال عدنان می دانی اگر راست می گویی تو خود را به چاه انداز ، که ناگاه غضب از سیمای حضرت نمایان شد ،فرمود:ایا مرا از امدن در چاه می ترسانید؟
حضرت با ذالفقار وارد چاه شد ودوباره ریسمان را بریدن و حضرت علی علیه السلام را در میان چاه انداختند ،ما چون چنین دیدیم فریاد زدیم :پیغمبر خدا بی پسر عم وحسنین یتیم شدند.... (ادامه دارد)