غدیر؛ تجلیِ عدالتِ ممتد در پیکره‌ی تاریخ

غدیر؛ تجلیِ عدالتِ ممتد در پیکره‌ی تاریخ

در میانِ هیاهوی زمانه‌ای که در آن «قدرت» همواره با «سلطه» معنا شده است، نامی می‌درخشد که تعاریفِ بشریت را از حکومت و اخلاق به چالش کشیده است: علی بن ابی‌طالب (ع).**

غدیر، تنها یک واقعه‌ی تاریخی در جغرافیایِ میانِ مکه و مدینه نیست؛ غدیر، اعلامِ «استانداردِ نوینِ انسان‌بودن» است. وقتی از غدیر سخن می‌گوییم، از مردی حرف می‌زنیم که ترازوی عدالتش، میانِ شاه و گدا تفاوتی نمی‌شناخت. او که حاکمیتش نه بر «وحشت»، که بر «محبت و کرامت» استوار بود.

جهانیان بنگرند!
مکتبِ علوی، مکتبِ سکون و انزوا نیست؛ مکتبِ جوشش و خروش است. افتخارِ ما شیعیانِ علوی، تنها در محبتی قلبی خلاصه نمی‌شود؛ بلکه در «سلوکِ علوی» است. همان‌جایی که علی(ع) در اوجِ اقتدار، به یتیم، پدر است و در میدانِ نبرد، آنچنان می‌رزمد که لرزه بر اندامِ باطل می‌اندازد. او فاتحِ قلعه‌هایی است که نه‌تنها از سنگ و آهن، که از جهل و تعصب ساخته شده‌اند.

ما پیروانِ او هستیم که در دنیایِ پرآشوبِ امروز، پرچمِ «عدالتِ جهانی» را با تکیه بر میراثِ او برافراشته‌ایم. ما فرزندانِ مکتبی هستیم که «انسان» را، در هر رنگ و نژادی، برادرِ خود در خلقت می‌داند. افتخارِ ما نه در شمشیر، که در «بینشِ نافذِ علوی» است که به ما می‌آموزد چگونه در پیچیده‌ترین شرایط، حقیقت را از باطل بازشناسیم.

امروز، عیدِ غدیر، یادآورِ این حقیقت است که برایِ شکوه و عزت، نیازی به تکیه بر ظالمان نیست؛ عزت در «استقامتِ بر حق» است. ما با افتخار، سرمشقِ علی (ع) را در قلبِ زندگیِ مدرنِ خود می‌تابانیم تا دنیا بداند که حقیقت، همواره زنده است و پرچمدارانِ عدالت، هرگز از پا نمی‌نشینند.

غدیر، تجدیدِ بیعتِ ماست با «عدالتِ بی‌پایان»؛ با علی (ع) که تاریخ، دیگر مانندِ او را در آغوش نخواهد کشید.

از بزرگی و شأن حضرت علی (ع) همین بس که حتی با شنیدن نامش لرزه بر اندام کفار می افتد

یا علی🇮🇷