هیچ بچه‌ای از اول دروغگو به دنیا نمی‌آد.

هیچ بچه‌ای از اول دروغگو به دنیا نمی‌آد.
دروغ، پناهگاهی میشه برای فرار از سرزنش‌های سنگین و چشم‌های همیشه منتظرِ بی‌نقص بودن.
وقتی نشه توی خونه اشتباه کرد و بی‌قیدوشرط پذیرفته شد، نقاب زدن شروع میشه؛ نقاب همون «بچه آروم و بی‌نقصی» که همه دوستش دارن، حتی اگه پشتش پر از ترس و اضطراب باشه.
بچه‌ها برای راست گفتن، بیشتر از قانون به یک آغوش امن نیاز دارن.
به نظر شما، چی باعث میشه یه بچه حس کنه هنوز جا برای اشتباه کردن و یاد گرفتن داره؟