نیکزاد افرسی نیا هرسین تنهایی انسان

در روانشناسی «تنهایی مزمن» مثل برف تن آدم برفی، بخشی از خود پنداره می‌شود. پژوهش‌ها نشان می‌دهد مغز این افراد تلاش‌های حمایتی را تهدیدآمیز پردازش می‌کند، چون هویت بدون تنهایی فرو می‌ریزد. به این اثر «محافظت از خودِ آشنا» می‌گویند. آیا تا به حال کسی با محبتش شما را بیشتر در لاک تنهایی فرو برده؟
راهکار:
شاعر می‌گوید تنهایی مثل برف روی شانه‌های آدم برفی، خودِ وجود اوست. اما این یک سوی قضیه است: آدم برفی در سرما زنده می‌ماند و گرما نابودش می‌کند. شاید این تنهایی عمیق، سپر محافظ شما در برابر صدماتی باشد که آدم‌های «گرم» ناخواسته به روح شما می‌زنند. گاهی پذیرش همین وضعیت، آرامشی عجیب به همراه دارد
...به شانه ام زدی که تنهایی ام را تکانده باشی..به چه دل خوش کرده ای؟ تکاندن برف از شانه آدم برفی؟️

نیکزاد افرسی نیا هرسین تنهایی انسان