نفس و شیطان هر دو یک تن بوده آمد نفس دوست آن مادر بی خاصیت

یکی را که در بند بینی مخند از زمین خوردن کسی شاد مشو از خطای دیگران هرگز شادمان مشو مبادا به گناهی که می کنی شادمان شوی

بندگان را نه گریزست ز حکمت نه گریز نه گریز است مرا از تو نه امکان گریز نه امکان بودن نه پای گریز سعدی جان

چرا باید از ضعف حالم گریست چو خدا بود پناهم چه خطر بود ز راهم

سعدی جان داره صراحتا آب پاکی رو میریزه رو دستمون و میگه ما هم خیلی مثل شما امید و آرزو داشتیم ولی هیهات که همش رویایی بیش نبود،خدا بحق امیرالمومنین امید هیچ کسو ناامید نکنه عمری دگر بیاید بعد از وفات

گوهر خود را مزن بر سنگ هر ناقابلی مزن چو تیغ به هر سنگ گوهر خود را گوهر خود را مزن صائب به سنگ ناقصان

هر چیز که در ازل بدان فرمان نیست در گذره جاده زندگی آموختم هم معنی و هم موضوع

بخت و دولت به کاردانی نیست روزی به زیرکی و قدرت نیست اگر دانش به روزی درفزودی

کس دل به اختیار به مهرت نمی دهد سعدی جانم

بین مات است در این بازی بیهوده مرا

در حال بارگزاری

خطا در دریافت مطلب های مرتبط