با آدمِ درست، نه فقط عاشقِ اون می‌شی؛

با آدمِ درست، نه فقط عاشقِ اون می‌شی؛
عاشقِ خودت هم می‌شی.
چون کنارِ آدمِ درست،
نه تحقیر می‌شی،
نه مجبور می‌شی برای دوست‌داشتنی بودن بجنگی.
کنارش آرامشی هست
که اجازه می‌ده خودت باشی،
و همون «خودِ تو بودن» دوباره برات قشنگ می‌شه.
یاد می‌گیری با خودت مهربون‌تر حرف بزنی،
چون اونم باهات همون جوری حرف میزنه
آدمِ درست،
آینه‌ایه که خودِ واقعی‌ت رو
با تمام شکنندگی و زیباییش بهت نشون می‌ده.