خدايا بيدارم كن

خدايا بيدارم كن

اینروزها پرم از نقطه چینهای مبهمی که هیچکدامشان خیال پرشدن ندارند!
هی می نویسم و نقطه سر خط
قرار نیست که کسی بیاید واین نقطه ها را بردارد و برسد به خط ممتد تنهایی من......

دلخوشی اینروزهای
من چشمهای نگران
مادرو دل دلهای بزرگ
همیشگی اش برای
غربت جاخوش کرده
در تقویم نگاهم است 
و باغچه ی حیاطمان که هر از گاهی اغوش میشود......

اما دلم خیال خالی شدن ندارد انگار اینروزها دلگیرم از خودم
از اینهمه مچاله گی که به در و دیوار هم میزنی نمی توانی قایمش کنی
و ماسکی که به صورتت زده ای اصلا به تو نمی اید و گوجه های سبز هم فریب خنده های کوچک ساختگی ات را نمی خورند!!!!!!

می شنوی صدای دست
و پا زدنم را خدا؟
نای برداشتن یک قدم را هم ندارم.
دارم بد میشوم ،نه؟

نگذار فرشته گی ام
خاموش شود...
محض خاطر خودم و
خودت...
بگذار که دوباره لبهایم
روی ماهت را حس کند.

خواب را دوست ندارم دیگر!!!!!!!
بزن پشت گردنم که بیدار شوم!!!!!!!