.

.
محبوبم!
یاد تو که می‌رسد ؛
نسیمی از پشت پلک‌ها می‌وزد .
یاد تو که می‌رسد ؛
هزار پنجره باز می‌شود .
همهٔ عالم گوشه‌ی ابروی توست.
باد می‌وزد و یاد تو را پراکنده می‌کند.
زیبایی وصف نگاه توست.