اول از خوبی ، خطابم می کند

اول از خوبی ، خطابم می کند
بعد با یک “نه ” جوابم می کند !

خشت خشتِ جان من در دستِ اوست
زیرِ پای خود خرابم می کند

قطره ، قطره ،آبرویم می بَرَد
از خجالت گاه آبم می کند

پرسشی همواره در ذهن ِ من است
می رود یا کامیابم می کند؟!

باغبانِ کاشیِ روح ِ من است !
می بَرَد قمصر ، گلابم می کند

شب ، حضورِ مبهمِ گیسوی اوست
بر مدارِ شب، شهابم می کند

عاقبت با تابشِ چشمانِ خویش
ذرّه ، ذرّه، آفتابم می کند !