ﻣﺎ ﺍﻫﻞ ﺩﻟﯿﻢ ﺍﺷﺎﺭﻩ ﺭﺍ ﻣﯽ ﻓﻬﻤﯿﻢ

ﻣﺎ ﺍﻫﻞ ﺩﻟﯿﻢ ﺍﺷﺎﺭﻩ ﺭﺍ ﻣﯽ ﻓﻬﻤﯿﻢ
ﺭﺍﺯِ ﺷﺐِ ﺑﯽ ﺳﺘﺎﺭﻩ ﺭﺍ ﻣﯽ ﻓﻬﻤﯿﻢ
ﺑﺎ ﺯﻣﺰﻣﻪ ﺁﺷﻨﺎﺗﺮﯾﻢ ﺍﺯ ﻫﺮ ﮐﺲ
ﺯﯾﺮ ﻭ ﺑﻢ ﺍﺳﺘﻌﺎﺭﻩ ﺭﺍ ﻣﯽ ﻓﻬﻤﯿﻢ
ﺑﺎ ﺁﯾﻨﻪ ﺷﮑﺴﺘﻪ ﻧﺴﺒﺖ ﺩﺍﺭﯾﻢ
ﺗﺼﻮﯾﺮِ ﻫﺰﺍﺭ ﭘﺎﺭﻩ ﺭﺍ ﻣﯽ ﻓﻬﻤﯿﻢ
ﺑﺎ ﭘﻨﺠﺮﻩ ﻫﺎﯼ ﺑﺴﺘﻪ ﻋﺎﺩﺕ ﺩﺍﺭﯾﻢ
ﺍﺯ ﺭﻭﺯﻥِ ﺷﺐ ﻧﻈﺎﺭﻩ ﺭﺍ ﻣﯽ ﻓﻬﻤﯿﻢ
ﺑﺮ ﺍﻭﺝِ ﺑﻠﻨﺪِ ﻓﺎﺟﻌﻪ ، ﻣﻌﻨﺎﻯ
ﻟﺐ ﺑﺴﺘﻦِ ﺳﻨﮕﻮﺍﺭﻩ ﺭﺍ ﻣﯽ ﻓﻬﻤﯿﻢ
ﺩﺭ ﺭﻭﺯِ ﺑﻼ ﮔِﻠﻪ ﻧﺪﺍﺭﯾﻢ ﺍﺯ ﺩﺭﺩ
ﮐﻮﺗﺎﻫﯽ ِ ﺩﺳﺖِ ﭼﺎﺭﻩ ﺭﺍ ﻣﯽ ﻓﻬﻤﯿﻢ
ﺑﺎ ﻣﻨﺒﻊ ﻧﻮﺭ ﺍﺯ ﻫﻤﻪ ﯾﮏ ﺭﻭ ﺗﺮ
ﮔﺮﻣﺎﯼِ ﺗﻦِ ﺷﺮﺍﺭﻩ ﺭﺍ ﻣﯽ ﻓﻬﻤﯿﻢ
ﯾﮏ ﻋﻤﺮ ، ﺭﻓﯿﻖ ﺍﻫﻞِ ﺻﺤﺒﺖ ﺑﻮﺩﯾﻢ
ﺍﺯ ﺍﻫﻞِ ﺭﯾﺎ ﮐﻨﺎﺭﻩ ﺭﺍ ﻣﯽ ﻓﻬﻤﯿﻢ
ﺑﺎ ﻋﺎﻃﻔﻪ ﺍﺭﺗﺒﺎﻃﻤﺎﻥ ﺗﻨﮕﺎﺗﻨﮓ
ﻣﺎ ﺍﻫﻞِ ﺩﻟﯿﻢ ﺍﺷﺎﺭﻩ ﺭﺍ ﻣﯽ ﻓﻬﻤﯿﻢ ...