( اَلسًتُ برُبکُم ) کرامت خدا است ، و ( بلی ) نیکویی و اح

( اَلسًتُ برُبکُم ) کرامت خدا است ، و ( بلی ) نیکویی و احسان اوست که
داعی و مجیب هر دو یکی است و پرسنده و پاسخ گوینده خداوند است ،
آنچنان که خداوند بنده خود را خواند ، و او را به خود نیوشید ، و گوش شنوا
داد و خود جواب داد و به بنده جواب بخشید .
الهی ، خود را از همه بتو وابستم ، اگر بداری ترا پرستم ، و اگر نداری خود
پرستم ، نومیدم مساز ، بگیر دستم .
الهی ، آنچه ما خود کِشتیم ، به بر میار و آنچه تو ما را کشتی آفت ما از آن
بازدار .
الهی ، گل بهشت در چشم عارفان خار است ، جوینده ترا با بهشت چکار
است ؟
الهی ، دلی ده که در کار تو جان بازیم و جانی ده که کار آن جهان بسازیم .
الهی ، نفسی ده که حلقه بندگی تو گوش کند ، و جانی ده که زهر حکمت
تو نوش کند .