اهل کاشانم

اهل کاشانم
روزگارم بد نیست
تکه نانی دارم،خورده هوشی،سر سوزن ذوقی
مادری دارم بهتر از برگ درخت.
دوستانی،بهتر از آب روان.
وخدایی که در این نزدیکی است:
لای این شب بو ها،پای آن کاج بلند.
روهی آگاهی آب،روی قانون گیاه.
من مسلمانم
قبله ام یک گل سرخ.
جانمازم چشمه،مهرم نور.
دشت سجاده من.
من وضو با تپش پنجره ها میگیرم.
در نمازم جریان دارد ماه،جریان دارد طیف.
سنگ از پشت نمازم پیداست:
همه ذرات نمازم متبلور شده است.
من نمازم را وقتی میخوانم
که اذانشرا باد،گفته باشد سر گلدسته سرو
من نمازم را ،پی((تکبیره الاحرام))علف میخوانم
پی ((قدقامت ))موج.
کعبه ام برلب آب
کعبه ام زیر اقاقی هاست
کعبه ام مثل نسیم،می رود باغ به باغ ،میرود شهر به شهر
))حجر الاسود ))من روشنی باغچه است
اهل کاشانم
پیشه ام نقاشی است
گاه گاهی قفسی میسازم با رنگ،میفروشم به شما
تا به آواز شقایق که در آن زندانی است
دل تنهای یتان تازه شود.
چه خیالی،چه خیالی،...می دانم
پرده ام بی جان است
خوب می دانم،حوض نقاشی من بی ماهی است




تکه ای از شعر سهراب سپهری