تار مویت را که دیدم چشم من هم تار شد

تار مویت را که دیدم چشم من هم تار شد
دل دگر دربند مویت عاشق و بیمار شد

در هوای کوی تو آرامش از من دور شد
تو شدی مرکز ، دلم هم همچو یک پرگار