داشتم به عکس هیلاری کلینتون نگاه میکردم،اولین زن کاندیدای

داشتم به عکس هیلاری کلینتون نگاه میکردم،اولین زن کاندیدای نهایی ریاست جمهوری تاریخ آمریکا.

صورتش از غرور و اعتماد به نفس میدرخشید.
گردن افراشته در مکانی ایستاده بود که تا به حال هیچ زنی نایستاده.
به صورتش که نگاه میکردم کنار چشمهایش پر بود از چین و چروک، و پیری طراوت جوانی پوست صورتش را از بین برده بود، اما لبخند پیروزمندانه اش صورتش را روشن کرده بود.
من درمورد سیاستها و نگرشهای جهان بینانه او کاری ندارم، اینکه بعد از رسیدن به ریاست جمهوری چه برنامه هایی برای کشورش و دنیا تدارک دیده است. مهم این است که او در آن مقام ایستاده بود، انسانی در نهایت قدرت از همجنسان ما.
و ما هنوز درگیر بوتاکس و پروتز و آرایشهای بی قاعده و رژیمهای لاغری عجیب و غریب هستیم!
این قدرت و عظمت را برای زنان کشورم آرزو کردم که با تمام مشقات و تضییع حقی که در قبالشان روا میدارند، باز دلخوش النگو و گوشواره هایی هستند و صدای اعتراضشان را برق این فلزات زرد خاموش میکند!
من نگران زنان سرزمینم هستم وقتی که در شبکه های مجازی میچرخند و برای هم جوک ارسال میکنند اما متنهای طولانی و تکان دهنده را نمیخوانند چون از حوصله شان خارج است و اصولا علاقه ای برای دانستن ندارند!
جامعه مجازی برای زنان کشور من همان اجتماع های زنانه دم دربهای منزل است ولی با کلاس تر و مدرن تر با گوشیهای لمسی و لمیده و آسوده بر مبل.
برای زنان جامعه خویش نگرانم که از اخبار جهان بی خبرند، و مطالعه را مشقت بارو کسل کننده میدانند اما حاضرند برای تماشای یک سریال ترکیه ای یا کره ای یا فیلم هندی خالی از هر نوع مضمون اخلاقی ساعتها وقت خود را هدر دهند..!
برای زنان جامعه ام نگرانم...