داشتم به عکس هیلاری کلینتون نگاه میکردم،اولین زن کاندیدای

داشتم به عکس هیلاری کلینتون نگاه میکردم،اولین زن کاندیدای نهایی ریاست جمهوری تاریخ آمریکا.

صورتش از غرورواعتماد به نفس میدرخشید،گردن افراشته در مکانی ایستاده بود که تا به حال هیچ زنی نایستاده.
به صورتش که نگاه میکردم کنارچشمهایش پربودازچین و چروک،وپیری طراوت جوانی پوست صورتش رااز بین برده بود،اما لبخند پیروزمندانه اش صورتش را روشن کرده بود.
من درمورد سیاستها و نگرشهای جهان بینانه اوکاری ندارم، اینکه بعدازرسیدن به ریاست جمهوری چه برنامه هایی برای کشورش و دنیا تدارک دیده است. مهم این است که او درآن مقام ایستاده بود،انسانی درنهایت قدرت از همجنسان ما.

و ماهنوز درگیر بوتاکس و پروتز وآرایشهای بی قاعده و رژیمهای لاغری عجیب و غریب هستیم!
این قدرت و عظمت را برای زنان کشورم آرزو کردم که با تمام مشقات و تضییع حقی که در قبالشان روا میدارند، باز دلخوش النگو وگوشواره هایی هستند و صدای اعتراضشان را برق این فلزات زرد خاموش میکند!

من نگران زنان سرزمینم هستم وقتی که در شبکه های مجازی میچرخندو برای هم جوک ارسال میکنند اما متنهای طولانی و تکان دهنده را نمیخوانند چون از حوصله شان خارج است واصولا علاقه ای برای دانستن ندارند!

جامعه مجازی برای زنان کشورمن همان اجتماعهای زنانه دم دربهای منزل است ولی با کلاس تر و مدرن ترباگوشیهای لمسی و لمیده و آسوده بر مبل.

برای زنان جامعه خویش نگرانم که از اخبارجهان بی خبرند،
و مطالعه را مشقت بارو کسل کننده میدانند
اما حاضرند برای تماشای یک سریال ترکیه ای خالی ازهرنوع مضمون اخلاقی ساعتهاوقت خودراهدردهند..!

برای زنان جامعه ام نگرانم...

(زهره جمال گلی)