، ﻫﺮ ﮐﻪ ﻣﺠﻤﻮﻉ ﻧﺒﺎﺷﺪ ﺑﻪ ﺗﻤﺎﺷﺎ ﻧﺮﻭﺩ

، ﻫﺮ ﮐﻪ ﻣﺠﻤﻮﻉ ﻧﺒﺎﺷﺪ ﺑﻪ ﺗﻤﺎﺷﺎ ﻧﺮﻭﺩ
ﯾﺎﺭ ﺑﺎ ﯾﺎﺭ ﺳﻔﺮﮐﺮﺩﻩ ﺑﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﻧﺮﻭﺩ
ﺑﺎﺩ ﺁﺳﺎﯾﺶ ﮔﯿﺘﯽ ﻧﺰﻧﺪ ﺑﺮ ﺩﻝ ﺭﯾﺶ
ﺻﺒﺢ ﺻﺎﺩﻕ ﻧﺪﻣﺪ ﺗﺎ ﺷﺐ ﯾﻠﺪﺍ ﻧﺮﻭﺩ
ﺑﺮ ﺩﻝ ﺁﻭﯾﺨﺘﮕﺎﻥ ﻋﺮﺻﻪ ﻋﺎﻟﻢ ﺗﻨﮕﺴﺖ
ﮐﺎﻥ ﮐﻪ ﺟﺎﯾﯽ ﺑﻪ ﮔﻞ ﺍﻓﺘﺎﺩ ﺩﮔﺮ ﺟﺎ ﻧﺮﻭﺩ
ﻫﺮﮔﺰ ﺍﻧﺪﯾﺸﻪ ﯾﺎﺭ ﺍﺯ ﺩﻝ ﺩﯾﻮﺍﻧﻪ ﻋﺸﻖ
ﺑﻪ ﺗﻤﺎﺷﺎﯼ ﮔﻞ ﻭ ﺳﺒﺰﻩ ﻭ ﺻﺤﺮﺍ ﻧﺮﻭﺩ
ﺑﻪ ﺳﺮ ﺧﺎﺭ ﻣﻐﯿﻼﻥ ﺑﺮﻭﻡ ﺑﺎ ﺗﻮ ﭼﻨﺎﻥ
ﺑﻪ ﺍﺭﺍﺩﺕ ﮐﻪ ﯾﮑﯽ ﺑﺮ ﺳﺮ ﺩﯾﺒﺎ ﻧﺮﻭﺩ
ﺑﺎ ﻫﻤﻪ ﺭﻓﺘﻦ ﺯﯾﺒﺎﯼ ﺗﺬﺭﻭ ﺍﻧﺪﺭ ﺑﺎﻍ
ﮐﻪ ﺑﻪ ﺷﻮﺧﯽ ﺑﺮﻭﺩ ﭘﯿﺶ ﺗﻮ ﺯﯾﺒﺎ ﻧﺮﻭﺩ
ﮔﺮ ﺗﻮ ﺍﯼ ﺗﺨﺖ ﺳﻠﯿﻤﺎﻥ ﺑﻪ ﺳﺮ ﻣﺎ ﺯﯾﻦ ﺩﺳﺖ
ﺭﻓﺖ ﺧﻮﺍﻫﯽ ﻋﺠﺐ ﺍﺭ ﻣﻮﺭﭼﻪ ﺩﺭ ﭘﺎ ﻧﺮﻭﺩ
ﺑﺎﻏﺒﺎﻧﺎﻥ ﺑﻪ ﺷﺐ ﺍﺯ ﺯﺣﻤﺖ ﺑﻠﺒﻞ ﭼﻮﻧﻨﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﯾﺎﻡ ﮔﻞ ﺍﺯ ﺑﺎﻏﭽﻪ ﻏﻮﻏﺎ ﻧﺮﻭﺩ
ﻫﻤﻪ ﻋﺎﻟﻢ ﺳﺨﻨﻢ ﺭﻓﺖ ﻭ ﺑﻪ ﮔﻮﺷﺖ ﻧﺮﺳﯿﺪ
ﺁﺭﯼ ﺁﻥ ﺟﺎ ﮐﻪ ﺗﻮ ﺑﺎﺷﯽ ﺳﺨﻦ ﻣﺎ ﻧﺮﻭﺩ
ﻫﺮ ﮐﻪ ﻣﺎ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻧﺼﯿﺤﺖ ﺯ ﺗﻮ ﻣﯽﭘﯿﭽﺪ ﺭﻭﯼ
ﮔﻮ ﺑﻪ ﺷﻤﺸﯿﺮ ﮐﻪ ﻋﺎﺷﻖ ﺑﻪ ﻣﺪﺍﺭﺍ ﻧﺮﻭﺩ
ﻣﺎﻩ ﺭﺧﺴﺎﺭ ﺑﭙﻮﺷﯽ ﺗﻮ ﺑﺖ ﯾﻐﻤﺎﯾﯽ
ﺗﺎ ﺩﻝ ﺧﻠﻘﯽ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﺷﻬﺮ ﺑﻪ ﯾﻐﻤﺎ ﻧﺮﻭﺩ
ﮔﻮﻫﺮ ﻗﯿﻤﺘﯽ ﺍﺯ ﮐﺎﻡ ﻧﻬﻨﮕﺎﻥ ﺁﺭﻧﺪ
ﻫﺮ ﮐﻪ ﺍﻭ ﺭﺍ ﻏﻢ ﺟﺎﻧﺴﺖ ﺑﻪ ﺩﺭﯾﺎ ﻧﺮﻭﺩ
ﺳﻌﺪﯾﺎ ﺑﺎﺭ ﮐﺶ ﻭ ﯾﺎﺭ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﻣﮑﻦ
ﻣﻬﺮ ﻭﺍﻣﻖ ﺑﻪ ﺟﻔﺎ ﮐﺮﺩﻥ ﻋﺬﺭﺍ ﻧﺮﻭﺩ