ﻣﻦ ﺻﺒﻮﺭﻡ ... ﺍﻣﺎ

ﻣﻦ ﺻﺒﻮﺭﻡ ... ﺍﻣﺎ
ﺑﻪ ﺧﺪﺍ ﺩﺳﺖ ﺧﻮﺩﻡ ﻧﻴﺴﺖ ﺍﮔﺮ ﻣﯽ ﺭﻧﺠﻢ !
ﻳﺎ ﺍﮔﺮ ﺷﺎﺩﯼ ﺯﻳﺒﺎﯼ ﺗﻮ ﺭﺍ
ﺑﻪ ﻏﻢ ﻏﺮﺑﺖ ﭼﺸﻤﺎﻥ ﺧﻮﺩﻡ ﻣﯽ ﺑﻨﺪﻡ !
ﻣﻦ ﺻﺒﻮﺭﻡ ... ﺍﻣﺎ
ﭼﻪ ﻗﺪَﺭ ﺑﺎ ﻫﻤﻪ ﯼ ﻋﺎﺷﻘﯽ ﺍﻡ ﻣﺤﺰﻭﻧﻢ ...
ﻭ ﺑﻪ ﻳﺎﺩ ﻫﻤﻪ ﯼ ﺧﺎﻃﺮﻩ ﻫﺎﯼ ﮔﻞ ﺳﺮﺥ
ﻣﺜﻞ ﻳﮏ ﺷﺒﻨﻢِ ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ ﺯ ﻏﻢ ، ﻣﻐﻤﻮﻣﻢ !
ﻣﻦ ﺻﺒﻮﺭﻡ ... ﺍﻣﺎ
ﺑﻲ ﺩﻟﻴﻞ ﺍﺯ ﻗﻔﺲ ﻛﻬﻨﻪ ﯼ ﺷﺐ ﻣﯽ ﺗﺮﺳﻢ
ﺑﯽ ﺩﻟﻴﻞ ﺍﺯ ﻫﻤﻪ ﯼ ﺗﻴﺮﮔﯽ ﺭﻧﮓ ﻏﺮﻭﺏ
ﻭ ﭼﺮﺍﻏﯽ ﻛﻪ ﺗﻮ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺷﺐ ﻣﺘﺮﻭﮎ ﺩﻟﻢ ﺩﻭﺭ ﻛﻨﺪ !
ﻣﻦ ﺻﺒﻮﺭﻡ ... ﺍﻣﺎ
ﺁﻩ !
ﺍﻳﻦ ﺑﻐﺾ ﮔﺮﺍﻥ
ﺻﺒﺮ ﭼﻪ ﻣﯽ ﺩﺍﻧﺪ ﭼﻴﺴﺖ ؟ ! ...
"ﺣﻤﻴﺪ ﻣﺼﺪﻕ"