دلم میخواد برای آدمهایی بنویسم که کمتر کسی نگرانشونه چون

دلم میخواد برای آدمهایی بنویسم که کمتر کسی نگرانشونه چون هنوز میخندن، سر کار میرن، به بقیه کمک میکنن و وقتی
ازشون می پرسی «چطوری؟» میگن خوبم تو چطوری؟
همونهایی که شاید قبل از جواب دادن به تلفن چند لحظه صبر میکنن تا صداشون عادی بشه. توی مهمونی از همه پذیرایی میکنن، حواسشون هست کسی تنها نمونه اما آخر شب وقتی در رو میبندن تازه خستگی شون رو‌ حس میکنن.
ما خیلی وقتها فقط اون بخش از زندگی آدمها رو میبینیم که تونستن
جمع وجورش کنن و با خودشون به جمع بیارن، از اون چیزی که توی خونه جا
گذاشتن، از فکری که وسط خنده برگشته، از خبری که منتظرشن و حرفی که
هنوز نتونستن به کسی بگن چیزی نمیدونیم.
گاهی هم اون قدر به توانایی یک نفر برای کنار اومدن عادت میکنیم که
یادمون میره حالش رو بپرسیم، میگیم خودش از پسش بر میاد و بی خبر
می مونیم که شاید دلش میخواست همین یک بار کسی کنارش بشینه و بگه
می دونم خیلی چیزها روی دوشته، کاری هست که بتونم برات انجام بدم؟
اگر خودت رو لابه لای این جمله ها پیدا کردی دلم میخواد بدونی حق داری
خسته باشی، حتی وقتی کارهات رو انجام دادی، خندیدی و هیچ کس متوجه
چیزی نشده.
امیدوارم کسی توی زندگیت باشه که پیشش بتونی جمله ت رو بعد از خوبم ادامه بدی، بگی کجای زندگیت درد میکنه، از چی میترسی و این روزها چقدر به همراهی احتیاج داری و امیدوارم یک روز نزدیک وقتی ازت میپرسن «چطوری ؟» برای گفتن
خوبم مجبور نباشی چیزی رو پنهون کنی...