عاشق ترین مرد آدم بود که بهشت را به لبخند حوا فروخت،

عاشق ترین مرد آدم بود که بهشت را به لبخند حوا فروخت،
حوا که بغض کند حتی خدا هم اگر سیب بیاورد، چیزی جز آغوش آدم آرامش نمیکند...
خوش به حالت آدم... خودت بودی و حوایت...
وگرنه حوای تو هم هوایی میشد...!
وخوش به حالت حوا... تنها حوای زمین تو بودی...
وگرنه آدم هوای حواهایی دیگر داشت...
دیگر نه آدم، آن آدم است و نه حوا، آن حوا...
من و تو، زاده ی کدامین دو نخستینیم؟؟؟ که نه بوی آدمیت داریم و نه هوس حوا....؟!
وقتی سایه ها بوی انسانیت نمی دهند! همان بهتر که سایه ای بالای سرت نباشد...
اینجا برای حوا بودن... آدم کم است...
به جرم وسوسه چه طعنه ها که نشنیدی حوا.... پس از تو همه تا توانستند آدم شدند...!
چه صادقانه حواشدی و... چه ریاکارانه آدمیم...!
تو آدم... من حوا...
بیا جهانی دیگر آغاز کنیم... عشق بورز... دوستم داشته باش... تازه سیب چیده ام!
حوا بودن تاوان سنگینی دارد... وقتی آدم ها برای هردم و بازدم به هوا نیازدارند...!
حوا...! راست بگو تو مگر سیب را پوست کندی و خوردی که دنیا اینگونه پوست ما را می کند؟
هیچ کس نفهمید، شایدشیطان عاشق حوا شده بود که به آدم سجده نکرد...