دهس زندِی مونه غم خرده وُ نونن که چمه

دهس زندِی مونه غم خرده وُ نونن که چمه
چاله یِ زندیه مو سرده وُ نونن که چمه

کارُم از گروه گُذشتهِ که وَشِی خنده دلُم
سرنمِشته مو پُر از درده نونن که چمه

بس که سنگم زدنهِ مردمه یی آبادی
دار دل دم دقه دم برده وُ نونن که چمه

محرمی نی بخدا دادمه تی کی بزنم
غم وَ دیوار مو ورچرده وُ نونن که چمه

منه هر کیچه بگردی مونه شو ایبینی
دلم از غصه دَ ولگرده وُ نونن که چمه
سرگشته