تو که رهتی شو وُ رو غصه و غم خَرده دِلُم

تو که رهتی شو وُ رو غصه و غم خَرده دِلُم
مِی کُنارِ سَرِ ره،دم دقه دَم بَرده دلُم

مِی جنازِی که کسی نی دَ بِگروهِ سَرِ او
بخت و اقبال کَجُم بعد تِنَم سرده دِلُم

غمه پَل دادمه ری دل که زَوون اومده وَم
چه کُنُم تِی که بِگُم درده دلُم،درده دلُم

مونه آواره ی مِن کوه و کمر کِرده وَ غم
گوش وَم نیگره مِن فکر عقب گرده دلُم

یه وفادار نسی تا که بسازهِ دِلِمه
سر و سامون خو ندارهِ مثه ولگرده دِلُم
سرگشته