درود

درود
من جواب سوالت رو با واقعیت دارما پاسخ میدم

دارما همیشه از آرامش عمیق و جریان طبیعی شناخته میشه،
نه از اضطراب، نه از اجبار، نه از فشار ذهن.

تو یک نکته‌ی خیلی مهم گفتی که خیلی‌ها متوجهش نیستن:
گفتی از وقتی وارد این دانشگاه شدی،
زندگی شخصی، اجتماعی و حالت کلی‌ات بهتر شده
و بیشتر روزها حس خوبی داری.

این از دید آگاهی تصادفی نیست.

دارما همیشه این‌طور خودش رو نشون میده:
وقتی در یک مسیر هماهنگ قرار می‌گیری،
زندگی نرم‌تر میشه،
درها بی زور باز میشن،
و تو حس میکنی «جای درستی هستی»،
حتی اگر ذهنت هنوز قانع نشده باشه.

نکته‌ی عمیق اینجاست:
دارما الزاماً با “علاقه‌های اولیه‌ی ذهن” یکی نیست.
علاقه‌های ذهنی اغلب از تصویر، مقایسه و رویا میان.
دارما از رشد واقعی تو در این مقطع از زندگی میاد.

تو هنوز ۱۸ سالته.
دارما در این سن معمولاً نمیگه:
«تا آخر عمرت فقط همین یک چیز.»
دارما میگه:
«الان کجا بیشترین رشد، تعادل و تجربه رو میگیری؟»

اینکه می‌دونی:
میتونی همزمان چیزهای دیگه یاد بگیری،
علایقت رو دنبال کنی،
و خودت رو محدود به یک برچسب نکنی
این خودش نشونه‌ی بلوغ آگاهیته.

تردیدی که داری، بیشتر از اینجا میاد:
ذهن دوست داره قطعیت مطلق داشته باشه.
اما زندگی واقعی با قطعیت جلو نمیره؛
با حضور، تجربه و گوش دادن به نشانه‌ها جلو میره.

یک معیار ساده ولی عمیق:
اگر مسیری
تو رو زنده‌تر، اجتماعی‌تر، آرام‌تر و بازتر کرده
فعلاً مسیر درسته.

نه برای همیشه،
نه برای تمام عمر،
بلکه برای الان.

دارما مسیر «الان» رو نشون می‌ده،
نه نسخه‌ی نهایی زندگی رو.

پس به‌جای این سؤال:
«نکنه اشتباه باشه؟»
از خودت بپرس:
«الان این مسیر داره منو به نسخه‌ی بالغ‌تر خودم نزدیک می‌کنه یا نه؟»

اگر پاسخ مثبته،
ادامه بده
با چشم باز،
بدون ترس،
و بدون قفل کردن آینده.

آگاهی یعنی:
حرکت کردن بدون انکار دل،
و بدون اسیر شدن به ترس ذهن.

این پست هم نگاه کنید از صحبت های آقای مزدافر مومنی:
https://wisgoon.com/v/W53Q9WESVV

369♻️