ریشه‌های نادیدنی زندگی:

ریشه‌های نادیدنی زندگی:

درخت، دو مسیر رشد دارد.

یک مسیر رو به پایین؛ به سوی تاریکی و خاک.
ریشه‌ها در جایی رشد می‌کنند که دیده نمی‌شوند.
آنها باید از میان خاک، سنگ و سختی‌ها عبور کنند، خود را به آب و مواد غذایی برسانند و در سکوت، پایه‌های زندگی را بسازند.

مسیر دیگر رو به بالا؛ به سوی نور و آسمان.
ساقه، شاخه‌ها، برگ‌ها و گل‌ها به سوی روشنایی می‌روند و سرانجام میوه‌ها و محصول.

درخت با آنچه در تاریکی می‌سازد، می‌تواند آنچه را در روشنایی نشان می‌دهد، به وجود آورد.

زندگی انسان نیز چنین است.

بخشی از زندگی ما ریشه‌های ماست؛ چیزهایی که معمولاً دیده نمی‌شوند:

پدر، مادر، خانواده، فرهنگ و سنت‌ها، تربیت، خاطرات، باورها، افکار، شخصیت، تجربه‌ها، شکست‌ها و سال‌هایی که در سکوت با مشکلات جنگیده‌ایم.

بسیاری از تلاش‌های واقعی انسان، مانند ریشه‌های درخت، در تاریکی و دور از نگاه دیگران اتفاق می‌افتد.

دیگران ممکن است موفقیت امروز ما را ببینند؛
اما سال‌ها تلاش، نگرانی، شکست، یادگیری، صبر، محرومیت و مبارزه‌ای را که پشت آن بوده است، نبینند.

آنچه امروز در ظاهر زندگی ما دیده می‌شود در حقیقت میوه و برگ‌های همان ریشه‌های نادیدنی است.

اگر زندگی کسی را فقط از روی ظاهر قضاوت کنیم، مثل این است که یک درخت را فقط از روی برگ‌ها و میوه‌هایش بشناسیم و از ریشه‌هایش بی‌خبر باشیم.

هرچه درخت بلندتر ، ریشه‌هایش نیز عمیق‌تر و استوارتر.

انسان برای رشد هم به ریشه نیاز دارد هم به نور:

ریشه‌ها عشق، خانواده، اخلاق، هویت، تجربه و مسئولیت؛
و نوری از علم، آگاهی، امید، معنویت، هدف

آنچه دیگران از تو می‌بینند، تنها بخشی از توست؛
بخش بزرگی از وجود تو، ان چیزی است که دیگران نمی‌بیند.