چه روزگارِ غریبی‌ست؛ بعدِ رفتنِ تو

چه روزگارِ غریبی‌ست؛ بعدِ رفتنِ تو
بغل گرفته غمی کُهنه آسمانِ مرا

تو نیمِ دیگرِ من نیستی، تمامِ منی
تمام کن غم وُ اندوهِ سالیانِ مرا...