گلم! برای زندگی تو را بهانه می کنم

گلم! برای زندگی تو را بهانه می کنم
و با امید دیدنت،به شعر خانه می کنم

جوانه های عشق تو جوانه زد به باغ دل
من اقتدا نماز را به یک جوانه می کنم

ترانه می نویسم از تو و خودم به رسم عاشقی
و جا میان قلب تو در این ترانه می کنم

میان شعرهای خود، به دست های عاشقم
دو زلف مشکی تو را چه خوب شانه می کنم

سکوت یک نشانه از رضایت است واقعا؟
تو را شریک قصه ام به این نشانه می کنم

کسی سوال می کند به خاطر چه زنده ای؟
و من برای زندگی تو را بهانه می کنم"*