ﻣﺎﻧﯽ:ﻧﻪ ﮔﻔﺘﻢ ﯾﻪ زاﻧﺘﯿﺎ واﺳﻤﻮن ﺑﯿﺎرن.آﻫﺎ اوﻧﺎ دارﻩ ﻣﯿﺎد. ﺑ

ﻣﺎﻧﯽ:ﻧﻪ ﮔﻔﺘﻢ ﯾﻪ زاﻧﺘﯿﺎ واﺳﻤﻮن ﺑﯿﺎرن.آﻫﺎ اوﻧﺎ دارﻩ ﻣﯿﺎد. ﺑﻪ ﺳﻤﺘﯽ ﮐﻪ اﺷﺎرﻩ ﮐﺮد ﺑﺮﮔﺸﺘﯿﻢ

زاﻧﺘﯿﺎی ﺳﻔﯿﺪ داﺷﺖ ﻣﯽ اوﻣﺪ ﺳﻤﺖ ﻣﺎ.ﺗﺎ ﺟﻠﻮی ﭘﺎﻣﻮن ﮐﻪ رﺳﯿﺪ ﺗﺮﻣﺰ ﮐﺮد ﯾﻪ ﭘﺴﺮ ﺟﻮون ﺳﯿﺎﻩ

ﭼﻬﺮﻩ ﺑﺎ ﻣﻮﻫﺎی ﻓﺮ ﯾﻪ ﻋﯿﻨﮏ دودی رو ﭼﺸﻤﺶ.ﭘﯿﺎدﻩ ﺷﺪ و ﺑﺎ ﻟﻬﺠﻪ ﺟﻨﻮﺑﯿﺶ)ﺷﺮﻣﻨﺪﻩ ﻧﻤﯽ

(ﺗﻮﻧﻢ ﻟﻬﺠﻪ ﺟﻨﻮﺑﯽ رو ﺑﻨﻮﯾﺴﻢ ﻣﯽ ﺧﻮاﯾﻦ ﺑﺮاﺗﻮن ﺑﮕﻢ؟آخ ﺣﻮاﺳﻢ ﻧﺒﻮد اﯾﻨﻄﻮری ﮐﻪ ﻧﻤﯽ ﺷﻨﻮﯾﺪ

ﮔﻔﺖ:ﺧﻮش اوﻣﺪﯾﺪ آﻗﺎ ﻣﻬﻨﺪس ﺑﻔﺮﻣﺎﯾﯿﺪ ﺧﯿﻠﯽ وﻗﺘﻪ ﻣﻨﺘﻈﺮﯾﻦ؟ ﻣﺎﻧﯽ:ﺑﺎ ﺧﻮش روﯾﯽ ﺑﺎﻫﺎش

.دﺳﺖ داد ﺳﻮرن ﻫﻢ ﭘﺸﺖ ﺳﺮش ﺑﺎ راﻧﻨﺪﻩ دﺳﺖ داد وﻣﻨﻢ ﺑﺎ ﺳﺮ ﺟﻮاب ﺳﻼﻣﺶ رو دادم

ﻣﺎﻧﯽ:ﻧﻪ ﺣﺒﯿﺐ ﺗﺎزﻩ ﮐﺎرﻣﻮن ﺗﻤﻮم ﺷﺪﻩ.ﺑﻌﺪ رو ﺑﻪ ﻣﻦ و ﺳﻮرن اداﻣﻪ داد:اﯾﻦ آﻗﺎ ﺣﺒﯿﺐ راﻧﻨﺪﻩ ﻣﺎ

ﺗﻮ اﯾﺮاﻧﻪ ﺧﯿﻠﯽ ﭘﺴﺮ ﮔﻠﯿﻪ! ﺳﻮرن ﺑﺎ ﻟﺒﺨﻨﺪی ﺑﻬﺶ ﻧﮕﺎﻩ ﮐﺮد وﺳﺮی ﺗﮑﻮن داد. ﻣﺎﻧﯽ:اﯾﺸﻮﻧﻢ

ﻣﻬﻨﺪس ﺻﺎدﻗﯽ ﻫﺴﺘﻦ ﺷﺮﯾﮏ ﻣﻬﻨﺪس ﻧﺼﯿﺮی و ﻫﻤﺴﺮﺷﻮن... ﻋﺴﻞ ﺧﺎﻧﻮم ﺣﺒﯿﺐ:ﺧﯿﻠﯽ

ﺧﻮﺷﻮﻗﺘﻢ ﺑﻔﺮﻣﺎﯾﯿﺪ ﮐﻪ ﻣﺴﺎﻓﺮﯾﺪ و ﺧﺴﺘﻪ ی راﻩ. ﺑﻌﺪ ﻫﻢ ﻫﻤﻪ ﺳﻮار ﻣﺎﺷﯿﻦ ﺷﺪﯾﻢ.ﻃﺒﻖ

ﻣﻌﻤﻮل ﻣﺎﻧﯽ ﺟﻠﻮ ﻧﺸﺴﺖ و ﻣﻦ و ﺳﻮرن ﻫﻢ ﻋﻘﺐ. ﺣﺒﯿﺐ رو ﺑﻪ ﻣﺎﻧﯽ ﮐﺮد وﮔﻔﺖ:ﺑﺮای اﺳﺘﺮاﺣﺖ

ﮐﺠﺎ ﻣﯽ ﻣﻮﻧﯿﺪ؟ﮐﺠﺎ ﺑﺮم؟ ﻣﺎﻧﯽ:اﺳﺘﺮاﺣﺘﯽ در ﮐﺎر ﻧﯿﺴﺖ ﺣﺒﯿﺐ ﯾﻪ راﺳﺖ ﺑﺮو ﺗﻬﺮان ﺑﺎغ ﻟﻮاﺳﻮن

ﻣﻬﻨﺪس. ﺣﺒﯿﺐ:اﯾﻨﻄﻮری ﮐﻪ ﺧﯿﻠﯽ ﺑﺪ ﺷﺪ ﺣﺪاﻗﻞ ﯾﻪ ﺷﺐ ﻣﺎرو ﻗﺎﺑﻞ ﻣﯽ دوﻧﺴﺘﯿﺪ

ﻣﺎﻧﯽ:ﻣﻤﻨﻮن اﻣﺎ ﮐﺎر زﯾﺎدﻩ راﻩ ﺑﯿﺎﻓﺖ ﭘﺴﺮ ﺣﺒﯿﺐ:ﺑﺎﺷﻪ..ﭼﺸﻢ... ﻣﺎﺷﯿﻦ رو روﺷﻦ ﮐﺮد و راﻩ اﻓﺘﺎد

اﯾﻨﻘﺪر ﺧﺴﺘﻪ ﺑﻮدﯾﻢ ﮐﻪ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺳﮑﻮت ﮐﺮدﻩ ﺑﻮدﯾﻢ و ﺟﺰ ﭼﻨﺪﺗﺎ ﺟﻤﻠﻪ در ﻣﻮرد ﮐﺎر وﻣﺤﻤﻮﻟﻪ ﺣﺮف

ﻫﺎی دﯾﮕﻪ ای رد وﺑﺪل ﻧﻤﯽ ﺷﺪ. ﺑﺎ ﮐﻼﻓﮕﯽ و ﻟﺐ ﻫﺎی ﺟﻠﻮ اوﻣﺪﻩ ﮔﻔﺘﻢ:ﻧﻤﯽ ﺷﺪ ﺑﺎﻫﻮاﭘﯿﻤﺎ

ﻣﯽ رﻓﺘﯿﻢ؟ ﻣﺎﻧﯽ ﺑﺮﮔﺸﺖ وﺧﻨﺪﯾﺪ:ﭼﯿﻪ؟ﺧﺴﺘﻪ ﺷﺪی ﮐﻪ ﻧﻖ ﻣﯽ زﻧﯽ؟ ﺳﻮرن اﺧﻢ ﮐﺮد.ﻣﻨﻢ اﺧﻢ

ﮐﺮدم.ﭼﻪ دﻟﯿﻠﯽ دارﻩ اﯾﻦ اﯾﻨﻘﺪر ﺧﻮدﻣﻮن ﺑﺸﻪ ﮐﻪ اﯾﻨﻄﻮری ﺑﺎﻫﺎم ﺻﺤﺒﺖ ﮐﻨﻪ ﺑﭽﻪ ﭘﻮرو ﺑﺰﻧﻢ

ﻓﮑﺶ رو ﺑﯿﺎرم ﭘﺎﯾﯿﻦ ﻫﺎ... ﺳﻮرن دﺳﺘﺶ رو اﻧﺪاﺧﺖ دور ﺷﻮﻧﻪ ام و ﻣﻦ رو ﭼﺴﺒﻮﻧﺪ ﺑﻪ

ﺧﻮدش.اﯾﻦ ﭼﺮا اﯾﻦ ﺟﻮری ﺷﺪ ﯾﻬﻮ؟ ﺑﺎ اﺧﻢ وﺟﺪﯾﺘﯽ ﮐﻪ ﺳﻌﯽ ﻣﯽ ﮐﺮد ﺑﺎ ﻟﺒﺨﻨﺪ ﻣﺼﻨﻮﻋﯿﺶ

ﭘﻨﻬﻮﻧﺸﻮن ﮐﻨﻪ رو ﺑﻪ ﻣﺎﻧﯽ ﮔﻔﺖ:ﺧﺎﻧﻮم ﻣﻦ ﻓﻘﻂ ﺧﺴﺘﻪ اﺳﺖ ﻧﻖ ﻫﻢ ﻧﻤﯽ زﻧﻪ.ﺣﻮاﺳﺖ ﺑﺎﺷﻪ

ﭼﯽ ﻣﯽ ﮔﯽ ﻫﺎ؟ ﻣﺎﻧﯽ:ﺑﺎﺑﺎ ﺷﻮﺧﯽ ﮐﺮدم ﺗﻮ ﭼﺮاﺟﺪی ﮔﺮﻓﺘﯽ ﺣﺎﻻ روش رو ﺑﺮﮔﺮدوﻧﺪ وﺧﻨﺪﻩ اش

رو ﺧﻮرد.اﺧﻢ ﮐﺮد و دﯾﮕﻪ ﺣﺮﻓﯽ ﻧﺰد.ﺳﻮرن ﻫﻢ ﻣﻮﻫﺎم رو ﯾﻪ ﺑﻮﺳﻪ ی ﻃﻮﻻﻧﯽ ﮐﺮد.ﻣﯽ ﺗﻮﻧﺴﺘﻢ

.ﺣﺪس ﺑﺰﻧﻢ ﮐﻪ اﯾﻦ ﮐﺎر رو ﻓﻘﻂ ﺑﺮای در آوردن ﻟﺞ ﻣﺎﻧﯽ ﮐﺮد و ﻫﯿﭻ اﺣﺴﺎﺳﯽ ﺗﻮش ﻧﺒﻮد

ﺻﺪاﻟﺒﺘﻪ از ﭼﺸﻢ ﻣﺎﻧﯽ دور ﻧﻤﻮﻧﺪ و اﺧﻤﺶ رو ﻏﻠﯿﻆ ﺗﺮ ﮐﺮد و ﯾﻪ ﭼﺸﻢ ﻏﺮﻩ ﺑﻬﻢ رﻓﺖ.ﻣﻨﻢ ﺷﻮﻧﻪ

ﻫﺎم رو ﺑﺎﻻ اﻧﺪاﺧﺘﻢ و ﺧﻮدم رو ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺑﻪ ﺳﻮرن ﭼﺴﺒﻮﻧﺪم.اﻻن دﯾﮕﻪ ﮔﺮﻓﺘﻦ ﺣﺎل ﻣﺎﻧﯽ ﺑﺮام

ﻣﻬﻤﺘﺮ از ﮔﺮﻓﺘﻦ ﺣﺎل ﺳﻮرن ﺑﻮد. ﺑﻌﺪ دوﺳﻪ ﺳﺎﻋﺘﯽ ﮐﻪ ﺗﻮ ﻣﺎﺷﯿﻦ ﺑﻮدﯾﻢ ﺧﺴﺘﻪ ﺷﺪم و ﺧﻮاب

رو ﺑﻪ ﺑﯿﺪار ﻣﻮﻧﺪن ﺗﻮ اﯾﻦ ﺟﻤﻊ ﮐﺴﺎﻟﺖ ﺑﺎر ﺗﺮﺟﯿﺢ دادم.ﻣﺨﺼﻮﺻﺎ اﯾﻦ ﮐﻪ دوﺑﺎرﻩ زﺑﻮن ﻣﺎﻧﯽ ﺑﺎز

ﺷﺪﻩ ﺑﻮد و داﺷﺖ ﭼﺮت و ﭘﺮت ﻣﯽ ﮔﻔﺖ.ﻫﯽ ﺑﺮﻣﯽ ﮔﺸﺖ وﯾﻪ ﺗﯿﮑﻪ ﺑﻪ ﻣﻦ ﻣﯽ ﭘﺮوﻧﺪ و ﻣﯽ

ﺧﻨﺪﯾﺪ. ﺳﻮرن ﻫﻢ ﮐﻪ ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻪ ﻟﺤﻈﻪ ﺧﺸﻤﮕﯿﻦ ﺗﺮ ﻣﯽ ﺷﺪ و ﺑﺎ ﺣﺮص دﻧﺪون ﻫﺎش رو ﺑﻪ ﻫﻢ

ﻣﯽ ﺳﺎﯾﯿﺪ.وﻗﺘﯽ ﻣﯽ دﯾﺪ ﻣﻦ ﺟﻮاب ﻣﺎﻧﯽ رو ﻧﻤﯽ دم ﯾﮑﻢ اروم ﺗﺮ ﻣﯽ ﺷﺪ اﻣﺎ دوﺑﺎرﻩ ﺑﺎﺟﻤﻠﻪ

ﻫﺎی ﻣﺎﻧﯽ اﻋﺼﺎﺑﺶ ﺧﻮرد ﻣﯽ ﺷﺪ. ﺳﻮرن ﺑﺎ ﺣﺮص ﺑﻬﻢ ﻧﮕﺎﻩ ﮐﺮد و ﺑﺎ ﻟﺤﻨﯽ ﮐﻪ ﺳﻌﯽ در آروم

ﻧﺸﻮن دادﻧﺶ رو داﺷﺖ ﮔﻔﺖ:ﻋﺴﻞ ﺟﺎن ﺧﻮاﺑﺖ ﻧﻤﯿﺎد؟ ﺧﻮاﺑﺖ ﻧﻤﯿﺎدش دﺳﺘﻮری ﺑﻮد ﯾﻌﻨﯽ ﺑﮕﯿﺮ

ﺑﺨﻮاب ﺗﺎ ﻧﺰدم اﯾﻦ ﭘﺴﺮﻩ رو داﻏﻮن ﻧﮑﺮدم. ﮐﻼ ﺳﻮرن در ﻣﻘﺎﺑﻞ ﻣﺎﻧﯽ راﻫﯽ ﺟﺰﺧﻮاب ﮐﺮدن ﻣﻦ

اﻧﮕﺎر ﻧﺪاﺷﺖ.ﻣﻨﻢ ﮐﻪ ﺧﻮدﻣﻢ ﺧﺴﺘﻪ ﺑﻮدم و ﺧﻮاﺑﻢ ﻣﯽ اوﻣﺪ وﻣﯽ دوﻧﺴﺘﻢ اﮔﺮ ﻣﻦ ﺑﺨﻮاﺑﻢ

ﻣﺎﻧﯽ ﮐﻤﺘﺮ زر ﻣﻔﺖ ﻣﯽ زﻧﻪ ﮔﻔﺘﻢ:ﭼﺮا اﺗﻔﺎﻗﺎ ﺧﯿﻠﯽ ﺧﻮاﺑﻢ ﻣﯿﺎد ﺳﻮرن ﺑﺎ ﻟﺒﺨﻨﺪی ﮐﻪ ﻧﺸﻮن از

ﭘﯿﺮوزﯾﺶ ﺑﻮد دﺳﺘﺶ رو ﺑﺎز ﮐﺮد و ﺑﻪ ﺳﯿﻨﻪ اش اﺷﺎرﻩ ﮐﺮد ﮐﻪ ﺑﺮم ﻧﺰدﯾﮕﺘﺮش و ﺗﻮ ﺑﻐﻠﺶ

ﺑﺨﻮاﺑﻢ.وﻗﺘﯽ ﮐﻪ ﺗﺮدﯾﺪم رو دﯾﺪ ﺳﻮرن:ﺑﯿﺎ ﺧﺎﻧﻮﻣﻢ اﺷﺎرﻩ ای ﺑﻪ ﻣﺎﻧﯽ و ﺣﺒﯿﺐ ﮐﺮدم ﮐﻪ ﺳﺮش

رو ﺗﮑﻮن داد وﮔﻔﺖ:ﻣﻬﻢ ﻧﯿﺴﺖ.ﺑﯿﺎ ﺑﺎ دو دﻟﯽ رﻓﺘﻢ ﺳﻤﺘﺶ ﮐﻪ ﻣﻨﻮ ﮐﺸﯿﺪ ﺗﻮ ﺑﻐﻠﺶ و دﺳﺘﺶ

رو ﮔﺬاﺷﺖ رو ﺷﻮﻧﻪ ام و ﻣﻨﻢ ﺳﺮم رو ﮔﺬاﺷﺘﻢ روی ﺳﯿﻨﻪ اش و اروم ﭼﺸﻢ ﻫﺎم رو ﺑﺴﺘﻢ.ﭼﻪ

ﺟﺎی ﺧﻮﺑﯽ ﺑﻮدﻫﺎ!ﺗﺎزﻩ ﮐﺸﻔﺶ ﮐﺮدم... زﯾﺮ ﭼﺸﻤﯽ ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ ﻣﺎﻧﯽ اﻧﺪاﺧﺘﻢ ﮐﻪ داﺷﺖ ﻟﺒﺶ رو

ﮔﺎزﻣﯽ ﮔﺮﻓﺖ.ﺣﺒﯿﺐ ﻫﻢ ﯾﻪ ﻟﺒﺨﻨﺪ ﮐﻮﺗﺎﻫﯽ زد و دوﺑﺎرﻩ ﺑﯽ ﺗﻔﺎوت ﺑﻪ ﺟﺎدﻩ ﺧﯿﺮﻩ ﺷﺪ.ﻟﺒﺨﻨﺪ

ﭘﯿﺮوزﻣﻨﺪاﻧﻪ ﺳﻮرن روﻫﻢ ﮐﻪ دﯾﺪم ﺑﺎﺧﯿﺎل راﺣﺖ ﺑﻪ ﺧﻮاب رﻓﺘﻢ ﻧﻤﯽ دوﻧﻢ ﭼﻘﺪر ﺧﻮاﺑﯿﺪم ﮐﻪ ﺑﺎ

ﮔﺮﻣﯽ ﻧﻔﺲ ﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ ﮔﺮدﻧﻢ ﻣﯽ ﺧﻮرد واروم دم ﮔﻮﺷﻢ ﯾﻪ ﭼﯿﺰی زﻣﺰﻣﻪ ﻣﯽ ﮐﺮد ﭼﺸﻢ

ﻫﺎم رو ﺑﺎز ﮐﺮد.در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﺗﻮ ﺑﻐﻞ ﺳﻮرن ﺑﻮدم اروم ﺳﺮﻣﻮ اوردم ﺑﺎﻻ و ﺑﻪ ﭼﺸﻢ ﻫﺎش ﮔﯿﺞ

.ﺧﯿﺮﻩ ﺷﺪم.ﺳﻮرن ﻟﺒﺨﻨﺪ ﮐﻢ رﻧﮕﯽ زد و ﮐﻤﯽ از ﻣﻮﻫﺎم رو ﮐﻨﺎر زد

ﺳﻮرن:ﺗﻤﻮم راﻩ ﺧﻮاب ﺑﻮدی ﻫﺎ.ﭘﺎﺷﻮ ﺧﺎﻧﻮم رﺳﯿﺪﯾﻢ ﻋﺴﻞ:ﮐﺠﺎ؟ ﺳﻮرن:ﺧﻮﻧﻪ ی آﻗﺎ ﺷﺠﺎع.وﯾﻼی

ﻟﻮاﺳﻮن ﻣﻬﻨﺪس ﻧﺼﯿﺮی دﯾﮕﻪ ﺑﺎ ﺷﻨﯿﺪن اﯾﻦ ﮐﻪ ﻟﻮاﺳﻮﻧﯿﻢ ﺳﺮﯾﻊ از ﺗﻮ ﺑﻐﻞ ﺳﻮرن اوﻣﺪم ﺑﯿﺮون

و از ﻣﺎﺷﯿﻦ ﭘﯿﺎدﻩ ﺷﺪم. ﺳﻮرن ﺑﺎﺧﻨﺪﻩ ﮔﻔﺖ:آروم آروم ﭼﻘﺪر ﻫﻮﻟﯽ ﻣﺮاﻗﺐ ﺑﺎش ﻣﺎﻧﯽ ﭼﭗ ﭼﭗ

ﻧﮕﺎﻫﻢ ﮐﺮد:ﺑﻪ ﭼﻪ ﻋﺠﺐ ﺧﺎﻧﻮم ﺑﯿﺪار ﺷﺪن ﺧﻮش ﮔﺬﺷﺖ؟اﯾﻨﻘﺪر ﺧﻮاﺑﯿﺪی ﺧﺴﺘﻪ ﻧﺸﺪی؟ ﺑﺎ

ﭘﺮروﯾﯽ ﺗﻤﻮم ﮔﻔﺘﻢ:ﻧﻪ ﭼﺮا ﺧﺴﺘﻪ ﺑﺸﻢ ﺟﺎم ﮔﺮم وﻧﺮم ﺑﻮد ﺧﻮب ﺧﻮ