بسم الله الرحمن الرحیم
بسم الله الرحمن الرحیم
قسمت اول :
إِنِّي أَنَا رَبُّكَ فَاخْلَعْ نَعْلَيْكَ إِنَّكَ بِالْوَادِ الْمُقَدَّسِ طُوًى - من پروردگار توام! كفش‌هايت را بيرون آر كه تو در سرزمين مقدس طوی هستی .(12)
وَأَنَا اخْتَرْتُكَ فَاسْتَمِعْ لِمَا يُوحَى -و من تو را انتخاب كردم، پس به آنچه بر تو وحی میشود گوش فرا ده!(13)
إِنَّنِي أَنَا اللَّهُ لَا إِلَهَ إِلَّا أَنَافَاعْبُدْنِي وَأَقِمِ الصَّلَاةَ لِذِكْرِي - من الله هستم، إلهی معبودی جز من نيست، پس مرا پرستش كن و نماز را برای ياد من به پادار.(14)
إِنَّ السَّاعَةَ آتِيَةٌ أَكَادُ أُخْفِيهَا لِتُجْزَى كُلُّ نَفْسٍ بِمَا تَسْعَى - رستاخيز بطور قطع خواهد آمد، من میخواهم آن را پنهان كنم تا هر كس در برابر سعی و كوشش خود جزا ببيند.(15)
فَلَا يَصُدَّنَّكَ عَنْهَا مَنْ لَا يُؤْمِنُ بِهَا وَاتَّبَعَ هَوَاهُ فَتَرْدَى -وهرگز نبايد افرادی كه ايمان به قيامت ندارند و از هوس‌های خويش پيروی كردند تو را از آن باز دارند كه هلاك خواهی شد.(16)(سوره طه آیه 12 تا 16)
شرحی مختصر :
اگر چه این آیات به حضرت موسی علیه السلام به هنگام بعثت‌شان نازل شد، اما خطاب به تمامی موحدان و مؤمنان نیز می‌باشد.
موقعیت شناسی : انسان، به ویژه هنگامی که با رخداد یا حادثه‌ای مواجه میشود، ابتدا به خودش می‌نگرد تا بداند در کجا و چه موقعیتی قرار دارد؟ و باید بداند که هر گاه خود را در محضر حق تعالی دید و مخاطب او قرار گرفت، در یک وادی مقدس قدم نهاده است؛ چنان که در اسلام عزیز،مکه و مدینه و مساجد را مقدس شمرده و حفظ احترام آنها را برای حاضران واجب نموده است، و نیز می فرماید که مکان نماز تو، باید حلال و پاک باشد.
مخاطب شناسی : گام بعدی، مخاطب شناسی است. کسی مرا مخاطب قرار داده و صدایش را می‌شنوم؛ اما او کیست؟! چرا که مهم است چه کسی با انسان سخن میگوید؟ آیا یک رهگذر سخن میگوید، یا یک عالِم و ناصح؟ آیا اصلاً مرا می شناسد، یا همینطوری سخن می گوید؟!
اگر انسان گوینده را ببیند نیز شناخت او آسان نیست، چه رسد به این که او را نبیند و ندا از غیب برسد؛ مضافاً بر این که شناخت خداوند سبحان، در توان بندگانش نمی‌باشد، بلکه او باید خودش را معرفی نماید؛ لذا فرمود: إِنِّي أَنَا رَبُّكَ - در حقیقت، من پروردگار تو هستم. دقت شود که نفرمود: من خالق و رازق تو هستم، بلکه فرمود: پروردگار تو هستم، یعنی صاحب اختیار و تربیت کنندۀ امور تو می باشم؛لذا ما مسلمانان، هنگام تلاوت سورۀ حمد و در نمازها، او را به ربوبیّت یاد می‌نماییم: الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعَالَمِينَ .(ادامه دارد...)
قسمت اول :
إِنِّي أَنَا رَبُّكَ فَاخْلَعْ نَعْلَيْكَ إِنَّكَ بِالْوَادِ الْمُقَدَّسِ طُوًى - من پروردگار توام! كفش‌هايت را بيرون آر كه تو در سرزمين مقدس طوی هستی .(12)
وَأَنَا اخْتَرْتُكَ فَاسْتَمِعْ لِمَا يُوحَى -و من تو را انتخاب كردم، پس به آنچه بر تو وحی میشود گوش فرا ده!(13)
إِنَّنِي أَنَا اللَّهُ لَا إِلَهَ إِلَّا أَنَافَاعْبُدْنِي وَأَقِمِ الصَّلَاةَ لِذِكْرِي - من الله هستم، إلهی معبودی جز من نيست، پس مرا پرستش كن و نماز را برای ياد من به پادار.(14)
إِنَّ السَّاعَةَ آتِيَةٌ أَكَادُ أُخْفِيهَا لِتُجْزَى كُلُّ نَفْسٍ بِمَا تَسْعَى - رستاخيز بطور قطع خواهد آمد، من میخواهم آن را پنهان كنم تا هر كس در برابر سعی و كوشش خود جزا ببيند.(15)
فَلَا يَصُدَّنَّكَ عَنْهَا مَنْ لَا يُؤْمِنُ بِهَا وَاتَّبَعَ هَوَاهُ فَتَرْدَى -وهرگز نبايد افرادی كه ايمان به قيامت ندارند و از هوس‌های خويش پيروی كردند تو را از آن باز دارند كه هلاك خواهی شد.(16)(سوره طه آیه 12 تا 16)
شرحی مختصر :
اگر چه این آیات به حضرت موسی علیه السلام به هنگام بعثت‌شان نازل شد، اما خطاب به تمامی موحدان و مؤمنان نیز می‌باشد.
موقعیت شناسی : انسان، به ویژه هنگامی که با رخداد یا حادثه‌ای مواجه میشود، ابتدا به خودش می‌نگرد تا بداند در کجا و چه موقعیتی قرار دارد؟ و باید بداند که هر گاه خود را در محضر حق تعالی دید و مخاطب او قرار گرفت، در یک وادی مقدس قدم نهاده است؛ چنان که در اسلام عزیز،مکه و مدینه و مساجد را مقدس شمرده و حفظ احترام آنها را برای حاضران واجب نموده است، و نیز می فرماید که مکان نماز تو، باید حلال و پاک باشد.
مخاطب شناسی : گام بعدی، مخاطب شناسی است. کسی مرا مخاطب قرار داده و صدایش را می‌شنوم؛ اما او کیست؟! چرا که مهم است چه کسی با انسان سخن میگوید؟ آیا یک رهگذر سخن میگوید، یا یک عالِم و ناصح؟ آیا اصلاً مرا می شناسد، یا همینطوری سخن می گوید؟!
اگر انسان گوینده را ببیند نیز شناخت او آسان نیست، چه رسد به این که او را نبیند و ندا از غیب برسد؛ مضافاً بر این که شناخت خداوند سبحان، در توان بندگانش نمی‌باشد، بلکه او باید خودش را معرفی نماید؛ لذا فرمود: إِنِّي أَنَا رَبُّكَ - در حقیقت، من پروردگار تو هستم. دقت شود که نفرمود: من خالق و رازق تو هستم، بلکه فرمود: پروردگار تو هستم، یعنی صاحب اختیار و تربیت کنندۀ امور تو می باشم؛لذا ما مسلمانان، هنگام تلاوت سورۀ حمد و در نمازها، او را به ربوبیّت یاد می‌نماییم: الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعَالَمِينَ .(ادامه دارد...)
- ۴۸
- ۱۵ مهر ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط