بسم الله الرحمن الرحیم

بسم الله الرحمن الرحیم
‌این باغ نه آن باغ آفرینش است.!
باغی است که در آن هیچ درخت عدالتی کاشته نشده تا تو بخواهی از آن بهره‌مند شوی.نه درخت معرفتی دارد و نه درخت حیات جاودانه‌ای.
باغی است با درختان آز و کین و فریب درختانی دارد پر رنگ و لعاب و شهوت‌ انگیز. در نگاه اول احساس می‌کنی که این همان باغ خداست.
اما نیست. صاحب این باغ شیطان نفس است و نام این باغ دنیاست که در پست‌ترین مرتبت هستی یعنی در ذهن تاریک‌اندیش جای دارد. هر که از اثمار این باغ بخورد زمین‌گیر می‌شود و اصل آسمانی خود را به فراموشی می‌ سپارد. این باغ پر از مار های خوش خط و خال است. مار هایی زهرآگین که اتفاقاً همگی‌شان در لباس خیر اندیشان جلوه می‌کنند.
‌هر سالک فهیم و خواهان رهایی، باید به زیرکی و با کمترین هزینه از این باغ ذهنی بیرون بزند. بیرون از این باغ جهان آفرینش است. همان که - أَحْسَنُ الْخَالِقِينَ - آفریده است.
‌پس وقتی که می‌گویم از باغ بیرون بزند منظورم این نیست که بمیرد و کالبد فیزیکی‌اش را از دست بدهد. زیرا بارها گفته‌ام که دنیا به معنای جهان آفرینش نیست. چه بسا بسیاری از عرفا و زهاد در طول تاریخ این اشتباه را کرده‌اند و خود را از مواهب و زیبایی‌ های جهان آفرینش محروم نموده‌اند.
‌دنیا فقط یک برداشت پست و سخیف و خودخواهانه از جهان آفرینش است. آن یک برداشت ذهنی است نه خود جهان آفرینش.
‌جهان آفرینش پر از زیبایی است. پر از عظمت است. جهانی واقعی است. حال آنکه دنیا یک برنامه القا شده به ذهن است که آن را راست انگاشته است.
‌خروج از دنیا،یعنی خروج از این نگاه توهّمی،و ورود به جهان آفرینش. انسان نابیدار هنوز جهان آفرینش را ندیده‌ است بلکه پیوسته برداشت‌ های دنیوی ذهنش را دیده‌است. هرچه دیده‌ از درون برنامهٔ ذهنی القاء شده بوده است. پس این سخنِ رهایی از دنیا که می‌گویم به معنای رهایی بعد از مرگ کالبد فیزیکی نیست. آن مطلب دیگری است.حتی قصدم بیان یک مطلب اخلاقی هم نیست.
‌سخن از ورود به یک زندگی واقعی است. خروج از یک برنامهٔ ذهنی به نام دنیا و ورود واقعی به جهان آفرینش آن هم از همینجا و هم اکنون.
‌و تو با مراقبهٔ اصیل می‌توانی از این برنامهٔ تلقینی دنیا نام‌گرفته خارج شوی.آری، تو به محض بکارگیری نیروی مشاهده بیرون از این باغ توهّمی خواهی ‌بود. حال‌آنکه هنوز زنده‌ای و هنوز کالبد فیزیکی‌ات را در اختیار داری.این یعنی تو فقط از یک نگاه پست و سخیف و سطحی و مغرورانه خارج گشته‌ای. به واقع نگاهت تغییر کرده است. شعورت ارتقاء یافته است.
به واقع نگاهت تغییر کرده است. شعورت ارتقاء یافته است و چون آگاهانه خروج یابی و ذهنت از آن زندان خلاص گردد، خواهی دید که جهان آفرینش همان که - فَتَبَارَكَ اللَّهُ أَحْسَنُ الْخَالِقِينَ -و با برکت است خدا که نیکوترین آفرینندگان است.(سوره مؤمنون بخشی از آیه 14)
آفریده است تو را به نیکی سلام دهد و پذیرا گردد و اهالی زنده اش نیز تو را خالصانه با تحیت و زنده باش ملاقات نمایند.