ﭘﺲ ﺍﺯ ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ ﺁﺩﻡ ،ﺧﺪﺍ ﮔﻔﺖ ﺑﻪ ﺍﻭ :

ﭘﺲ ﺍﺯ ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ ﺁﺩﻡ ،ﺧﺪﺍ ﮔﻔﺖ ﺑﻪ ﺍﻭ :
ﻧﺎﺯﻧﻴﻨﻢ ﺁﺩﻡ ….
ﺑﺎ ﺗﻮ ﺭﺍﺯﻱ ﺩﺍﺭﻡ !..
ﺍﻧﺪﮐﻲ ﭘﻴﺸﺘﺮﺁﻱ ..
ﺁﺩﻡ ﺁﺭﺍﻡ ﻭ ﻧﺠﻴﺐ ، ﺁﻣﺪ ﭘﻴﺶ ...
ﺯﻳﺮ ﭼﺸﻤﻲ ﺑﻪ ﺧﺪﺍ ﻣﻲ ﻧﮕﺮﻳﺴﺖ ...
ﻣﺤﻮ ﻟﺒﺨﻨﺪ ﻏﻢ ﺁﻟﻮﺩ ﺧﺪﺍ ...
ﺩﻟﺶ ﺍﻧﮕﺎﺭ ﮔﺮﻳﺴﺖ .
ﻧﺎﺯﻧﻴﻨﻢ ﺁﺩﻡ ، (ﻗﻄﺮﻩ ﺍﻱ ﺍﺷﮏ ﺯ ﭼﺸﻤﺎﻥ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭼﮑﻴﺪ)
ﻳﺎﺩ ﻣﻦ ﺑﺎﺵ … ﮐﻪ ﺑﺲ ﺗﻨﻬﺎﻳﻢ ...
ﺑﻐﺾ ﺁﺩﻡ ﺗﺮﮐﻴﺪ ...
ﮔﻮﻧﻪ ﻫﺎﻳﺶ ﻟﺮﺯﻳﺪ ،
ﺑﻪ ﺧﺪﺍ ﮔﻔﺖ :
ﻣﻦ ﺑﻪ ﺍﻧﺪﺍﺯﻩ ﻱ ….
ﻣﻦ ﺑﻪ ﺍﻧﺪﺍﺯﻩ ﻱ ﮔﻠﻬﺎﻱ ﺑﻬﺸﺖ ….. ﻧﻪ …
ﺑﻪ ﺍﻧﺪﺍﺯﻩ ﻋﺮﺵ ... ﻧﻪ …. ﻧﻪ
ﻣﻦ ﺑﻪ ﺍﻧﺪﺍﺯﻩ ﻱ ﺗﻨﻬﺎﻳﻴﺖ ، ﺍﻱ ﻫﺴﺘﻲ ﻣﻦ
ﺩﻭﺳﺘﺪﺍﺭﺕ ﻫﺴﺘﻢ ...
ﺁﺩﻡ ، ﮐﻮﻟﻪ ﺍﺵ ﺭﺍ ﺑﺮ ﺩﺍﺷﺖ
ﺧﺴﺘﻪ ﻭ ﺳﺨﺖ ﻗﺪﻡ ﺑﺮ ﻣﻲ ﺩﺍﺷﺖ …
ﺭﺍﻫﻲ ﻇﻠﻤﺖ ﭘﺮ ﺷﻮﺭ ﺯﻣﻴﻦ .
ﺯﻳﺮ ﻟﺒﻬﺎﻱ ﺧﺪﺍ ﺑﺎﺯ ﺷﻨﻴﺪ …
ﻧﺎﺯﻧﻴﻨﻢ ﺁﺩﻡ …
ﻧﻪ ﺑﻪ ﺍﻧﺪﺍﺯﻩ ﻱ ﺗﻨﻬﺎﻳﻲ ﻣﻦ …
ﻧﻪ ﺑﻪ ﺍﻧﺪﺍﺯﻩ ﻱ ﮔﻠﻬﺎﻱ ﺑﻬﺸﺖ ...
ﮐﻪ ﺑﻪ ﺍﻧﺪﺍﺯﻩ ﻳﮏ ﺩﺍﻧﻪ ﮔﻨﺪﻡ ،
ﺗﻮ ﻓﻘﻂ ﻳﺎﺩﻡ ﺑﺎﺵ ،
ﻧﺎﺯﻧﻴﻨﻢ ﺁﺩﻡ …
ﻧﺒﺮﻱ ﺍﺯ ﻳﺎﺩﻡ...