ترانه زندگی

زندگی را به خاطر تشویش و نگرانی ام یادآور شد.

روزهای زندگی ام مثل کابوسی بدون بیداری بودند، غرق در روزمرگی ها بودم و این ترانه تلنگری به روزهای مکرر و بی وقفه ام زد. وقتی از این کابوس بیدار شدم خود را میان گردابی دیدم که من را در خود فرو برده بود و همه چیز عذاب آور و وحشتناک بود.

ترانه لبریز از شادی بود، شادی لحظه هایی که من در اندوه چگونه گذراندن زندگی به سادگی از آن عبور کرده بودم.‎.‎. ترانه می خواند همه چیز تا وقتی زیبا هست که برای زندگی من باشد باید کار کرد برای زندگی و نه زندگی کرد برای کار.‎.‎.

زندگی کردن من و تو فلسفه آفرینش است و نباید آن را فراموش کرد.‎.‎.

ترانه به من آموخت چگونه زندگی کنم و از زندگی کردن لذت ببرم.‎.‎. داشتن همه چیز و همه کس لذت بخش تر از رها کردن همه چیز برای به دست آوردن یک چیز است.‎.‎.


آلاله علیپور

باز نویسنده صادق داروبرد