بیتوته کوتاهی ست جهان

بیتوته کوتاهی ست جهان

در فاصله گناه و دروخ.

خورشید

همچون دشنامی بر می آید 

و روز شرمساری جبران ناپذیری ست.

آه

پیش از آن که در اشک غرقه شوم

چیزی بگوی. 

درختان 

جهل معصیبت بار نیاکانند

و نسیم

وسوسه ئی نابکار.

مهتاب پائیزی

کفری ست که جهان را می آلاید. 

چیزی بگوی

پیش از آن که در اشک غرقه شوم

چیزی بگوی.

هر دریچه ی نغر 

به چشم انداز عقوبتی می کشاید.

عشق رطوبت چندش انگیز پلشتی ست 

و آسمان

سر پناهی

تا به خاک بنشینی و

بر سرنوشت خویش

گریه ساز کنی. 

آه 

پیش از آن که در اشک غرقه شوم

چیزی بگوی

هر چه باشد.

چشمه ها

از تابوت می جوشند

و سوگواران ژولیده آبروی جهانند.

عصمت به آینه مفروش

که فاجران نیازمند ترانند. 

خامش منشین

خدا را 

پیش از آن که در اشک غرقه شوم 

از عشق

چیزی بگوی!