بیتوته‌یِ کوتاهی‌ست جهان

بیتوته‌یِ کوتاهی‌ست جهان
در فاصله‌یِ گناه و دوزخ
خورشید
هم‌چون دشنامی برمی‌آید
و روز
شرمساری‌یِ جبران‌ناپذیری‌ست.
آه
پیش از آن که در اشک غرقه‌شوم
چیزی بگوی
درخت،
جهلِ معصیت‌بارِ نیاکان است
و نسیم
وسوسه‌یی‌ست نابه‌کار