ﭼﺮﺍ ﮔﺮﯾﻪ ﮐﻨﻢ ﻭﻗﺘﯽ ﺑﺎﺭﺍﻥ ﺍﺑﻬﺖ ﺍﺷﮑﻬﺎﯾﻢ ﺭﺍ ﭘﺎﮎ ﮐﺮﺩ ﻭ ﺳﺮﺧﯽ ﮔﻮ

ﭼﺮﺍ ﮔﺮﯾﻪ ﮐﻨﻢ ﻭﻗﺘﯽ ﺑﺎﺭﺍﻥ ﺍﺑﻬﺖ ﺍﺷﮑﻬﺎﯾﻢ ﺭﺍ ﭘﺎﮎ ﮐﺮﺩ ﻭ ﺳﺮﺧﯽ ﮔﻮﻧﻪ ﻫﺎﯾﻢ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺣﺴﺎﺏ ﺭﻭﺯﮔﺎﺭ ﺭﯾﺨﺖ.
ﭼﺮﺍ ﮔﺮﯾﻪ ﮐﻨﻢ ﻭﻗﺘﯽ ﺍﻭ ﺑﻐﺾ ﻋﺮﻭﺳﮑﯽ ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺍﯾﻦ ﻣﻨﻢ ﮐﻪ ﺑﺎﯾﺪ ﻗﻄﺮﻩ ﻗﻄﺮﻩ ﺑﻤﯿﺮﻡ.
ﭼﺮﺍ ﮔﺮﯾﻪ ﮐﻨﻢ ﻭﻗﺘﯽ ﺑﺮ ﺑﻠﻨﺪﯼ ﺍﯾﻦ ﺳﺎﺩﻩ ﺯﯾﺴﺘﻦ ﺯﯾﺮ ﭘﺎ ﻟﻪ ﺷﺪﻩ ﺍﻡ.
ﭼﺮﺍ ﮔﺮﯾﻪ ﮐﻨﻢ ﻭﻗﺘﯽ ﺑﺎﺩ ﺑﻮﯼ ﮔﺮﯾﻪ ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﺑﺮﮒ ﺑﻮﯼ ﻣﺮﮒ.
ﭼﺮﺍ ﮔﺮﯾﻪ ﮐﻨﻢ ﻭﻗﺘﯽ ﻋﺎﺷﻖ ﺷﺪﻥ ﺭﺍ ﺑﻠﺪ ﻧﯿﺴﺘﻢ ﺗﺎ ﺑﻪ ﺣﺮﻣﺖ ﺍﻧﺪﮎ ﺳﻬﻤﻢ ﺍﺯ ﺗﻮ ﺍﺷﮏ ﺑﺮﯾﺰﻡ.
ﭼﺮﺍ ﮔﺮﯾﻪ ﮐﻨﻢ ﻭﻗﺘﯽ ﺗﺒﺴﻢ ﻧﮕﺎﻫﺖ ﺯﯾﺒﺎتر است ...