نیامدی که بپرسی هوای ما چون است

نیامدی که بپرسی هوای ما چون است
اگر چه با خبری دل ز دوریت خون است
در انتظار تو بودن دلیل ِ بودن ماست
غم ِ فراق ِ تو از انتظار افزون است
به عشق کرده معطر فضای گیتی را
گلی که از چمن روزگار بیرون است
بهار باتو سفر می کند به خانه ی گل
مگر دل تو درآن آشیانه مسکون است
غمت چه کرده به دلها که از نگاه ِ خرد
به هر که می نگرم از فراق مجنون است
درین بهانه ی غیبت سکوت ِ دلجویت
فراتر از سخن و فاش تر زقانون است
دلی که با تو قرار محبتی نگذاشت
به هر بهانه که از دست رفت مغبون است