ﺩﯾﺎﻟﻮﮔﯽ ﻣﺎﻧﺪﮔﺎﺭ ﺍﺯ ﺍﮐﺒﺮ ﻋﺒﺪﯼ ﺩﺭ ﻓﯿﻠﻢ ﺭﺳﻮﺍﯾﯽ：

ﺩﯾﺎﻟﻮﮔﯽ ﻣﺎﻧﺪﮔﺎﺭ ﺍﺯ ﺍﮐﺒﺮ ﻋﺒﺪﯼ ﺩﺭ ﻓﯿﻠﻢ ﺭﺳﻮﺍﯾﯽ：
ﭼﺸﻢ ﺗﻮ ﺧﻮﺍﺏ ﻣﯿﺮﻭﺩ ﯾﺎ ﮐﻪ ﺗﻮ ﻧﺎﺯ ﻣﯽ ﮐﻨﯽ
ﻣﻦ ﺑﻪ ﻃﺮﺏ ﺭﺳﯿﺪﻩ ﺍﻡ ﯾﺎ ﮐﻪ ﺗﻮ ﺳﺎﺯ ﻣﯽ ﮐﻨﯽ
ﻣﺴﺘﯽ ﺟﺎﻡ ﺑﺎﺩﻩ ﺍﺕ ﺑﺮﺩﻩ ﺯ ﮐﻒ ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻦ
ﺍﯾﻦ ﭼﻪ ﻧﮕﺎﻩ ﮐﺮﺩﻥ ﺍﺳﺖ ﭼﻬﺮﻩ ﺧﻤﺎﺭ ﻣﯽ ﮐﻨﯽ
ﻏﻨﭽﻪ ﻧﻮ ﺷﮑﻔﺘﻪ ﺣﺮﯾﺮ ﺻﺒﺢ ﻧﻮ ﺭﺳﯽ
ﮐﻪ ﺑﺎ ﻃﻠﻮﻉ ﺁﻓﺘﺎﺏ ﭼﻬﺮﻩ ﺗﻮ ﺑﺎﺯ ﻣﯽ ﮐﻨﯽ
ﺷﺎﻧﻪ ﺑﻪ ﺯﻟﻒ ﻣﯽ ﺯﻧﯽ ﺧﺮﻣﻦ ﺩﻝ ﺗﻮ ﻣﯽ ﺑﺮﯼ
ﺟﺎﻥ ﺑﻪ ﻓﺪﺍﯼ ﺯﻟﻒ ﺗﻮ ﻃﻌﻨﻪ ﺑﻪ ﺑﺎﺩ ﻣﯽ ﺯﻧﯽ
ﺍﯼ ﺧﺠﻞ ﺍﺯ ﺟﻤﺎﻝ ﺗﻮ ﭼﻬﺮﻩ ﻣﺎﻩ ﻧﯿﻤﻪ ﺷﺐ
ﺭﺥ ﺑﻪ ﺭﺧﺖ ﻧﻤﯽ ﺷﻮﺩ ﺗﺎ ﺗﻮ ﻧﮕﺎﻩ ﻣﯽ ﮐﻨﯽ
ﮐﯿﺶ ﺭﺧﺖ ﺑﻬﺎﻧﻪ ﺷﺪ ﻣﺎﺕ ﺷﺪﻡ ﺯ ﺭﻭﯼ ﺗﻮ
ﭼﻮﻥ ﺯ ﻫﺠﻮﻡ ﺩﯾﺪﻩ ﺍﺕ ﺩﯾﺪﻩ ﺗﻮ ﺗﺎﺭ ﻣﯽ ﮐﻨﯽ
ﺩﺳﺖ ﺑﺮﻡ ﺑﺮ ﺁﺳﻤﺎﻥ " ﺑﯿﺪﻝ " ﺍﺯ ﺍﻭ ﻃﻠﺐ ﮐﻨﻢ
ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﺗﻮ ﺩﺭﯾﻎ ﺁﻥ ﺍﺯ ﺩﻝ ﻣﺎ ﻣﯽ ﮐﻨﯽ...
شمس