خوب است حال من

خوب است حال من
چون ، خوانده او مرا
که در آیم به بزم عشق
مهمانِ میهمانی پروردگار خویش
در لابلای هستی بی انتهای خویش
نام مرا نوشته خدا ، خلق کرده او
آورده او مرا ز سر آغاز زندگی
می خواند او مرا ، به سرانجام عاشقی
راهی گشوده تا بنشاند به بزم خویش
خوب است حال من
من را همو ، که خالق عشق است ، خوانده است
اما کجا ؟
به بزم محبت ، کنار خویش
تا کی ؟
تا هست آسمان
تا هست کهکشان
تا هست هر چه هست
من ، میهمان بزم خدایم در این جهان
در بزم هستی بی انتهای او
من را به صرف معرفت خویش خوانده است
آری به میل مهر
نوشیدن از زلال باور و ایمان
من را به دیدن انوار پاک عشق
درک حضور خویش
دعوت نموده است
حرمت شمار ، همسفران حبیب او
با لقمه ای ز مهر
در این سرای خاک
کوتاه فرصتی ست
تنگ است این زمین
تار است این زمان

آماده شو عزیز
تن کن لباس در خور دیدار دوست را
مهمانی خدا
آغاز گشته است