{معماری دوره اسلامی}

{معماری دوره اسلامی}




آرامگاهها و زیارتگاهها

به طور کلی آرامگاه به بنایی گفته می شود که یک یا چند شخصیت مذهبی یا سیاسی در آن دفن شده باشد. این نوع بناها را به دو گروه مقبره های مذهبی (زیارتی) و مقبره های غیرمذهبی می توان تقسیم کرد.
مقبره های مذهبی در بیشتر شهرها و روستاها به امامزاده معروف شده اند و در مقایسه با سایر بناهای اسلامی (بجز مساجد) از اعتبار ویژه ای برخوردارند. امامزداده ها بیش از دیگر بناهای دوره ی اسلامی مورد احترام و علاقه ی مسلمانان بویژه شیعیان هستند. بناهای فوق در طول زمان توسعه یافته و از یک آرامگاه معمولی به مجموعه های بسیار باشکوهی تبدیل شده اند (مانند مجموعه ی بناهای مشهد، قم، بسطام و شیخ صفی). مقبره ها اغلب با نقشه های مدوّر، مربع و هشت ضلعی با شیوه های گوناگون معماری احداث شده اند (مانند مرقد اسماعی سامانی در بخارا، گنبد قابوس در دشت گرگان، برج رادکان در خراسان، برج علاء الدین در ورامین و بنای سلطانیه در زنجان). همانند سایر بناهای اسلامی مقبره ها نیز با آجرکاری، گچبری، کاشیکاری وآیینه کاری تزیین شده اند.
تنها در ایران دوره ی اسلامی است که ایجاد مقبره ها و زیارتگاهها از چنین سابقه ی طولانی و ویژگیهای معماری منحصر به فرد و تزیینات باشکوه برخوردار است. اینگونه بناها به نامهای برج، گنبد، بقعه و مزار نیز معروف شده اند (مانند برج رادکان، گنبد قابوس، بقعه ی شیخ صفی).




{مجله کوردان مانا}