عدالت

عدالت

۵۸- عدالت همان وقوع فردانیت است در معنای عرفانی و وجودی اش .

۵۹ - انسان تا فرد نشود عادل نمی شود یعنی بر جای خویشتن قرار نمی گیرد و خودش نمی شود . انسان بی خود انسان تجاوزکار و ظالم است و ظلم پذیر .

۶۰- آزادی و استقلال همان احدیت و صمدیت ذات انسان است . و این دو روی واقعه عدالت است که وقوع موجودیت الهی انسان است .

۶۱- وجود الهی در منظر ادراک محسوس بشری عین عدم می نماید پس عدالت که وقوع خلافت انسان بر جای خداست بمعنای استقرار آدمی بر عرش عدم است و عدم پذیری . و این عدالت است بمعنای تعادل وجود و عدم یا یگانگی بود و نبود.

۶۲- آزادی بمعنای آزادی انسان از اسارت جهان محسوسات است و رسیدن به وجودی مستقل از هستی مادی جهان که مقام استقلال است و وقوع عدالت و الحاق به ذات هستی و استقرار بر عرش وجود الهی .

۶۳- فقط در چنین راستا و بر اساس چنین حقیقتی است که رزق حلال حاصل می آید. پس نان حلال هم معلول تلاش انسان در آزادی از اسارتهاست .

۶۴- عدالت اقتصادی و اجتماعی نیز معلول این عدالت وجودی است زیرا فقط موحدین وجودی هستند که با هم برابر و برادرند زیرا یگانه اند . انسان تا یگانه نشود وجود نمی یابد و تا وجود نیابد عادل نمی شود .

از کتاب نامه های عرفانی ص 262
تألیف استاد علی اکبر خانجانی