ماه در آسمان

ماه در آسمان
نوری افکنده
بر تن زمین تا زمان

خشت دیواران
سر به سر کوی
نم گرفته از اشک عابران

مردمی بی احساس
بر زمین تَرَک
گام می نهند بی امان

درختان پیر کوچه
می ریزانند برگ را
از تن شاخه ساران

دگر نیست کودکی
تا بدواند خود را
در این کوی ، هیاهوی کنان

دگر نیست گنجشکی
تا لانه کُند بر درختی
هر آشیان فرو ریخته اند
همه دارند پریشان خیالی

کوچه درد دارد
سینه پراز ماتم دارد
بر دلش آه ز غم دارد

نیاورد نجوا دگر زمزمه ی:
"بی تو مهتاب شبی از آن کوچه گذشتم
همه تن چشم شدم، خیره به دنبال تو گشتم"

آری...!!!
دگر کوچه ندارد تویی
مِهر مُرد ، نیست دگر عاطفه یی
دگر هوسی بیش نیست
اندیشه ی این مردمی
دگر بر تن کوچه نیست
از عشق ، خاطره ای
_______